Okres godowy nadziei

[Anna Maria K.]

pstrokata papużka podstępnie
spełzła na bezwładne ramię

rani zabandażowane ucho
bezpardonowym skrzekiem
(okres godowy nadziei
przypomina krzykliwe
promocje w marketach)

w odświętnych piórach
mieniąca się brokatem
odsłania ponętny seksapil
i kusi figlarnie skrzydełkiem

papuguje ekskluzywne
wybiegu dla modelowych
manipulatorów

jednak wprawne ręce mordercy
łapią wpół oszukańczy kark

niestety nadzieja umiera ostatnia
i nad trupem papugi
kraczą nadal moje ptasie pragnienia

[Anna Maria K.]

Poniekąd inspirację stanowił smętny wzrok widocznego na obrazie Pana:
http://www.bezuprzedzen.pl/podroze/arles_ga.shtml

za współpracę w warsztacie dziękuję Bartoszowi.
pzdr.

[Tali Maciej]

wiersz bardzo dźwięczny, naszpikowany ciekawymi zabiegami słownymi, już napoczątku widać swobodę w aliteracjach, nieszablonowość jest tu chyba głównych atutem, bo wiersz sprawia wrażenie czegoś nowego

jak dla mnie na tak późną porę -misię
bardzo


[pozdrawiam

[Bartosz Wojciechowski]

Wobec takiego wyróżnienia nie mogę pozostać obojętny:)
"kraczą nadal moje ptasie pragnienia" - tak, to jest puenta
godna tego wiersza. Brakowało czegoś właśnie w tym guście.
Cieszę się i pozdrawiam!

[Dariusz Sokołowski]

http://www.google.pl/search?hl=pl&q=nadzieja+umiera+ostatnia&lr=, no nie wiem, wszystko tylko nie nadzieja...

[Anna Maria K.]

Panie Dariuszu... no cóż, nie da się zlekceważyć egzystencji nadziei w życiu, wiec chyba warto o niej w ogóle pisać. Natomiast ja starałam się odkryć nieco mniej konwencjonalne jej oblicze. A przede wszystkim jej destrukcyjną siłę. Owszem, to że umiera ostatnia jest banałem, ale moim zdaniem ważniejsze są wnioski płynące z tego typu frazesów - w nich może tkwić coś niebanalnego. I takie motywy w poezji lubię.
Jeden z moich bardziej ulubionych wierszy to Nadzieja Bursy - tytuł nie zapowiada jakże ciekawego zakończenia!

pzdr. i dziękuję wszystkim komentującym