wiersz o miłości

[Ulla]

mam ciebie
krwawa miłością ziemio
zamkniętą w szklanym słoiku
garść ciebie dla całej mnie

zaborcza, oddana
na zawsze jawna kurtyzana
ja i moja kochanka
- spalona czerwona ziemia

i snami po omacku
muskam liście
cienie zdradnych płatków
nasłuchuję
by ujrzeć
pustą hałasem pomrokę

w noc
szczelnie osłonięta płachtą moskitiery
bym nie uciekła przed piekłem
szlocham

bo kocham, na śmierć ją kocham
a ona
na wieki wieków z miłości zasypie mnie

[Stanisław Kamykowski]

"zdradnych" nie jestem filologiem ani żadnym znawcą dlatego mam prawo wątpić- jest taka forma w naszym języku?
ponad to tytuł zniechęca do czytania i wydaje mi się, że pozostawia nieprzyjemny posmak u odbiorcy, całość o dziwo spodobała mi się, no może bez trochę (moim zdaniem) stylizowanego języka
pozdrawiam:-)

[Piast]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stanisławie, czemu tak bardzo zniechęca cię słowo - miłość?
A forma - zdradne jest w naszym języku...
Pozdrawiam Piast

[Bartosz Wojciechowski]

Podoba się, intrygujące, niebanalne. I tytuł
jak najbardziej. Po prostu duży plus:)

[Stanisław Kamykowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stanisławie, czemu tak bardzo zniechęca cię słowo - miłość?
A forma - zdradne jest w naszym języku...
Pozdrawiam Piast


zniechęca mnie "wiersz o miłości" może dlatego, że zgadzam się z opinią pewnego pana, który parę tomików wydał, kilka(naście, a może dziesiąt) książek napisał i podczas rozmowy z nim usłyszałem mniej więcej takie słowa: "każdy wiersz jest o miłości, czasami o jej braku albo zwątpieniu w nią, ale każdy mówi o miłości" tytuł zbyt oczywisty, jakby po napisaniu utworu autorce zabrakło sił na tytuł i poszła na łatwiznę (to już był subiektywizm)

dzięki za rozwianie wątpliwości co do formy "zdradnych"
pozdrawiam:-)