Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Płońsk - Płonką zanosi wierzby.

Messalin_Nagietka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

nad brzegiem Płonki trzy wierzby wiklinią
ławę podmuchom by przeglądać w toni
było dostojniej, chylać się nad linią
piachu i żwiru i nie pytać o nic
co by wzmóc miało naturę przysiadłą
na płonnej ziemi, gdzie próżne i radło,

i czas daleki, choć miasto dotyka
i nurtem schodzi powietrze jak z chmury
deszcz, że błękitem po wierzbami wyka
bliższa niebiesiu od tego co z góry
klinem się nosi i ogląda w toni,
może znad rzeki kto je tam pogoni,

lecz co ze słonkiem i księżyca porą,
gdy zbraknie nieba i wiatry przepadną,
w końcu miastowe się do nas dobiorą
i co nad rzeką zaraz pójdzie na dno,
ech, czy ta bajda choć trochę nam zelży,
nad brzegiem rzeki wiklinią trzy wierzby.

----------------------------------------------
Płońsk – miasto powiatowe na północnym Mazowszu. Płynie przez nie rzeka zwana Płonką.

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Jak zwykle ;)
Tu mi coś: "że błękitem po wierzbami wyka" nie styka (wyka - coś łubiniastego? czy Kazimierz? ;)
w końcu miastowe się do nas dobiorą
i co nad rzeką zaraz pójdzie na dno,
- ale z honorem, i to jakim, na tym dnie możem lec!
dyg
b
PS. Co z tym linkiem? zajrzałem: nowkur archiwalny??? ;|

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dyć z dygiem dziękuję za uwagę, wyka jako bylina w tym wierszu występuje jako chwast, jako coś co z natury, nie poukładane jak cegiełki, stąd też w tym miejscu rym się zagina, powiedzmy, na wietrze i niebiesiu, choć to takie nie do końca tłumaczenie, Bezeciku, masz rację, a racji nie będę znosił na swoją stronę
z ukłonikiem i pozdrówką MN

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Versus Dramatis
      Wyrok na wietrze

      „Niechaj serca mojego ustanie kołatanie,

      Bym w wiecznej ciszy znalazł swe schronienie.

      Drabiny do niebios nie szukam po omacku,

      Pragnąc jedynie, by godzina ta była ostatnią.

      W mgnieniu oka stracę pod nogami oparcie,

      Skazany na szafot za każde wyrzeczone słowo,

      W uścisku zimnej stali, skuty łańcuchami.”

      Domniemany heretyk już więcej nie przeszkodzi,

      Bo powiedział za dużo, a nic mu już nie szkodzi.

      Głowa na ramieniu blednie schludnie,

      W skąpanym słońca promieniu,

      Z cieniem obok siebie odchodzi wraz z nim człowiek,

      Który za buntownika uchodził.

      A przychodzi wtem sługa, który denata wywozi.

      — Cóż za strata! — woła zgoła z tłumu dziewoja.

      Za nią motłoch społeczeństwa podżega:

      — Jak to słusznie przypadło temu sprawcy, ino takiego czynu się dopuścił!

      — Nikczemnik!

      — Kanalia!

      Tłum, skończywszy wiwatowanie, usłyszał głos następnej kobiety:

      — Toż ten człowiek nie zawinił ani słowem, ani czynem! To wasz wyrok go zgubił! Niegodziwością jest dopuszczać do podobnego samosądu!

      — A Ty? Cóżeś ty za jedna? Jaką rolę tu pełnisz, kobieto? — wyrwał się głos z gęstwiny ludzkiej.

      — Przed wami stoi ta, co go ukochała – jedyny świadek jego niewinności w tym morzu kłamstwa. Jakież to dowody wyłuszczacie? Oznajmicie mi zatem!

      Gromada zastygła w bezruchu, gdy tymczasem wśród głów poczęły krążyć lękliwe, niedosłyszane szeptania. Wtem niebo, dotąd jasne, chmurą krwawą zaszło, jakby i słońce patrzeć na tę zbrodnię nie chciało. Woźnica, co milczał dotąd, batem o wóz trzasnął, a echo po placu jak skarga zatwardziała łkało.

      — Cóż po waszej prawdzie! — wychrypiał pachołek — Gdy on już nie słyszy, a łańcuch go dławi. Śmierć nie zna heretyka, zna tylko popiołek, co wiatr go po drogach jak liście rozbawi!

      Dziewoja padła na kolana, w pył czołem bijąc, jak Antygona przed królem, co serca nie posiada. A tłum począł rzednąć, w cieniu bram się kryjąc, gdyż strach to jest jedyna, co po kłamstwie rada.

      — Przeklęte niech będzie to słowo, co zabiło! — jęknęła ku niebu, skąd grom uderzył głuchy. — Bo krew niewinnego wsiąkła w tę ziemię z siłą, co zerwie raz jeszcze wasze kłamne łańcuchy!

      I odjechał wóz ciężki, trzeszcząc w głuchej toni, z ciałem, co kołysząc się, rytm wieczności biło. Została tylko cisza, co od prawdy broni, i strach, by się jutro to samo nie śniło.


      Autor: Versus Dramatis

      Edytowane przez Versus Dramatis (wyświetl historię edycji)
      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...