Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wierzchowizna - dziurą jaką żyli wiatroźródle.

Messalin_Nagietka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

na Wierzchowiznie dwa wydmowe wały
znikąd się ciągną, do nikąd prowadzą,
podobnież wiatry je wytańcowały,
będąc w prawiekach pod podziemną władzą,
raz wydudliły dziurę maluteńką
i stąd to wierzchem nazwali źródełko,

bo prócz podmuchu woda tu wybiła,
między wałami rwała do Omulwi,
lecz nie dotrwała, bo podziemna siła
ją między piachy, jak to tam rozumny
to wie, że wiatry w dal poszybowały
i nie dosięgły ich piachy ni skały,

i tak do dzisiaj wypina podziemie
wydmowe żyły, grożąc pięścią żwiru
na wyzwolone, zawietrzone plemię,
co ciało zdarło po wydmuchach tylu,
a może wiatrom bez skóry wygodnie
lub klątwą jaką nałożone, kto wie.

-------------------------------------------------------
od autora:
Wierzchowizna – (pow. przasnyski) pomiędzy Krukowem a Brodowymi Łąkami ciągną się dwa długie na kilka kilometrów wały pochodzenia wydmowego. Od tych gór możnaby tłumaczyć pochodzenie nazwy Wierzchowizny, chociaż w dawnych nazwach "wierzch" znaczyło początek, źródło.

jacek_sojan

jacek_sojan

Opublikowano
Opublikowano

małe żródełko w piachu, a Messa narobił takiej wokół tego hecy; jakby chodziło o żródła Amazonki;
choć...to jest polska Amazonka, i doczekała się swojego F.Orellana, Vespuciego, Magellana w jednej osobie; pracujesz na co najmniej popiersie z brązu w Przasnyszu ! :))) J.S.

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak chcesz wiedzieć, szczerze, to w Przasnyszu ten co od kultury (jakiś tam radny) to ma gdzieś takie tematy, z wykształcenia jest rolnikiem a w głowie mu interesy, a nie popiersia, cóż, Jacku sam dla siebie piszę i jestem bardzo szczęśliwy, że mogę Wam wszystkim pokazać, że komenty są, ech, żadne to wyżalanie, to prawda małych miasteczek, stąd robię swoje, z wielgachnym usmiechem i ukłonikiem i pozdrówką MN

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      pod wiatr

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Radosław   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Natuskaa   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)
    • Migrena
      gdy słońce nie wschodzi

      Przez Migrena · Opublikowano

      @andrew   zgadzam się z Poe:)
    • wiedźma
      ulewa

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Poet Ka 🪻
    • Poet Ka
      ulewa

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka @violetta@Toyer @Leszek Piotr Laskowski@wiedźma dziękuję serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Migrena
      myjnia

      Przez Migrena · Opublikowano

      noc połyka nas z  samochodem blacha pod palcami ma chłód cudzego ciała które zaraz weźmiemy na własność gardło maszyny rolety w dół świat zdycha zostaje gęsty biały szum wibruje w plombach woda bije w szyby tysiąc wściekłych cieni rozmazuje miasto w czarne smugi neony ciekną w poprzek oczu jesteś za blisko para z ust miesza się w jeden gęsty oddech tu nic nie jest czyste szczotki idą po karoserii ciężkie mokre włosy żelastwa ocierają się rytmem który już w ciebie wszedł drżenie idzie przez fotele w kręgosłup osadza się w biodrach twoja dłoń nie pyta o zgodę waży i bierze zna każdy skurcz zanim się zdarzy powietrze gęstnieje od pary i ciał wilgoć wpełza pod ubranie skóra poci się głodem lepka wchodzisz we mnie jak bieg w drapieżną skrzynię metal o metal żywa twardość rozrywa chłód światło miga krótkie ostre błyski rozcinające ciemność pod powieką patrzysz na mnie to spojrzenie nie ma wyjścia drzwi bez klamki woda wali mocniej kabina drży coś wielkiego napiera z zewnątrz a my coraz ciszej coraz bliżej twoje ciepło rozsadza zimne szyby ogień bez tlenu palce ryją ślady których nie widać ale mięśnie je pamiętają napięcie gęstnieje w podbrzuszu krew pulsuje grubo uwięziona pod skórą zaraz eksplodujemy twoje palce we mnie to ślepy wyrok śliski uścisk w którem nie ma oddechu bierz mnie aż pęknie dno twoje ciało pod moimi dłońmi napięte jak struna świata śliskie od pary zaraz rozerwiesz mnie od środka zapadamy się w siebie jak gwiazda czarna gęsta grawitacja rozgniata nas na amen tu nie ma Jego szczotki stają ciemność waży tonę i wtedy wszystko pęka naraz woda wdziera się światłem żebra pękają krew za głośna w skroniach ciało gubi krawędzie mieszamy się płynami oddechem izolacja zerwana ze świata maszyna łapie nasz rytm zaciska go nie oddaje nie ma już kabiny nie ma szyb jest tylko puls i to napięcie które nie zna końca czoło wbite w szkło zostawia tłusty ślad potu i oddechu rozmazany jak my bez powrotu sekunda nie chce zdechnąć ciągnie się rolety w górę świat wraca za nagle za ostro ale coś zostaje w płucach na skórze pod żebrami jak wilgoć która weszła głębiej niż oddech myjnia wypluwa nas na asfalt czystych błyszczących a w środku dalej wrze parujemy brudni od siebie          

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...