Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gdyby tak nie umierać

Sceptic
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sceptic

Sceptic

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

gdyby tak nie umierać -
to by był dopiero wstyd.

w mojej rodzinie z dziada-pradziada
wszyscy umierają. taka tradycja.

gdyby tak nie umierać -
to dopiero by ludzie gadali:
"a ten kamocki spod piątki
ten dziwak panie to on żyje i żyje
i nie umiera!"

dostałbym pocztą ponaglenie
od prezesa układu słonecznego:
"przydział wyczerpany panie kamocki
uprzejmie prosimy umrzeć".

a ja zamiast umierać -
poszedłbym do sklepu kupić pół litra wódki:
"panie kamocki no bój się pan Boga
porządni ludzie dawno już pomarli
a pan jeszcze wódkę kupujesz?"

gdyby tak nie umierać -
to by był dopiero wstyd.

Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
Opublikowano

Generalnie fajny pomysł, tekst z jajem.
Lepiej będzie chyba oszczędzić trochę miejsca i zrezygnować z ramowej kompozycji (dokładniej z dwóch ostatni wersów), rozumiem ciągłe powtarzanie umierania, trywializację, ale nie we wszystkich momentach mnie to kupuje.
Nie rozumiem dlaczego zaczynasz z dużej litery, jeśli dalej nie jesteś w tym konsekwentny, mimo, iż stosujesz interpunkcję.

w mojej rodzinie z dziada-pradziada
wszyscy umierają. taka tradycja.

Pogrubiony fragment moim zdaniem niepotrzebny, łopatologiczny, psuje trochę ciekawą, słodko-gorzką prostotę tej strofy.

Ogólnie myślę, że zbyt szybko chciałeś przelać swój pomysł na klawiaturę, przez co w niektórych momentach, trochę razi brak swobody w operowaniu słowem. Może to przez te powtórzenia?

Chciałbym się trochę bardziej rozpisać, ale czas nagli.
Tak czy siak, za pomysł- mały plus.
Wykonanie gorsze

p/f

Sceptic

Sceptic

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

masz pewnie sporo racji - faktycznie, pomysł mnie uderzył jak grom z jasnego nieba i chciałem go "przelać na papier" jak najszybciej. Za kilka dni przyjdzie mi ocenić, wtedy nabiorę dystansu i przyjdzie czas na poprawy. Póki co trudno mi zająć stanowisko, zbyt jeszcze jestem z tym tekstem emocjonalnie zwiazany.

Wielką literę na początku juz zmieniłem. Z interpunkcji nie stosuję tylko przecinków i wielkich liter, wszystko poza tym (kropki, znaki zapytania, wykrzykniki, myśliniki, cudzysłowy) - zachowuję. Nie wiem, czy tak się robi, czy nie, w każdym razie w kilku utworach ten typ "interpunkcji" mi wyjątkowo pasuje.

Przyznaję się - z braku pomysłu na jadowitą pointę godną tego pomysłu wybrałem kompozycję klamrową. Może też trochę ze wzgledu na to, ze przejadły mi się jadowite pointy i po prostu chciałem napisać coś innego.

Do końca maja mózg będzie mi kapkę stał i jeśli będę publikował, to nie po to, żeby przejść do historii, tylko po to, żeby nie wyjść z wprawy lub żeby nie uciekły mi ciekawe pomysły. Oczywiście nie piszę tego po to, żebyście mnie w komentarzach oszczędzali, ale po to, żebyście nie tracili we mnie wiary :D

pzdr. wszystkich.

Regina Misztela

Regina Misztela

Opublikowano
Opublikowano

klamra mi się nie podoba, myślałam, że koniec będzie jakiś bardziej ( wow) ale ja już panu powiedziałam, że pańskie pomysły są zawsze lepsze od wykonania, a tutaj nie chodzi o to, że jest źle, tyle, że są to za dobre pomysły, że mogły być od razu dobre wiersze!:)))

a tak w ogóle to lubią strasznie
i ten lubię i ah i oh...pan ( pana pisanie) panie mnie zadowala ;)
Regina

Sceptic

Sceptic

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

panie M. - dziękuję za pozytywne spojrzenie, ale proszę mi rozjaśnić: jak można na wiersz wolny "patrzeć pod kątem poprawności formy"? :) Może inaczej: przestał sie pan przejmować samą formą, tym co by mogło być w tej kwestii inaczej, lepiej - a większą wagę przywiązał do treści? Jeśli by moja zależnosć od formy przedstawić na wykresie, wyszła by sinusoida: bo raz mierzę się z formą sonetu, raz piszę tonicznie, raz zupełnie wolnym wierszem (najczęściej, bo i najłatwiej)... obecnie w kwestii formy mam takie wyzwanie: wyzwolić się ze strof dziewięciozgłoskowych z czterema zestrojami akcentowymi (jakoś ten rytm tak za mną łazi, że ilekroć chcę coś napisać tonicznie - wychodzi dziewięć zgłosek i cztery zestroje). Także moja nowa idee fixe: zmierzyć się z 13-zgłoskowcem, może nawet heksametrem polskim :)
Dziekuję, ten tego, za uwagę. Tak to jest na tym forum: jedni wklejają w jednym temacie miliony swoich wierszy, drudzy się tłumaczą z procesu twórczego i planów na przyszłość :)

pzdr. all

Regina Misztela

Regina Misztela

Opublikowano
Opublikowano

;)

no że też panie Sceptic formę wiersza olał, tyleż tu błędów.;)

ano forma to chyba myślą ludzie : że coś za dużo , że coś za mało, że przesadzone, przegadane, lakonicznie, aaaa tammm;) aaaaaaaaaaaaah pan się lepiej niech na nieszufladzie produkuje a nie tu;)
paRegina

Sceptic

Sceptic

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Regino, proszę mi nie "panować", jesteśmy (niemal) w tym samym wieku, piszemy razem na trzech portalach - to tak, jakbyśmy dawno byli bo Bruderschaft :) (może to nieelegancko, że ode mnie wychodzi ta propozycja, bo jestem i młodszy i z płci mniej pięknej, ale już pisałem do ciebie per "ty" i teraz głupio mi sie przestawiać :D)

Nieszuflada mnie nie przekonuje niestety. W komentarzach ludzie (nawet ci wybitni) robią, zdaje się, wszystko, aby uciec od samego komentowanego wiersza :). Wolę tutaj pisać :) Na poezjiart macie b. fajną atmosferę, ale - sama rozumiesz - to nie to samo. Tak naprawdę za zasadniczych recenzentów swojego pisania mam kilka zaufanych osób, które wiedzą o co mi biega :)

pozdrawiam :)

Regina Misztela

Regina Misztela

Opublikowano
Opublikowano

hehe dobrze braciszku;)

no tak pisujemy na trzech portalach, na poezjiart rzeczywiście jest klimat niepowtarzalny, na nieszufladzie dosyć hermetyczny i naciągany, ale zawsze coś się znajdzie, no nic;0

ja cię będę obserwować i komentować jak mnie najdzie poprawiać wersy, ale nie mam takowych potrzeb wewnętrznych przy czymś co oscyluje do miana dobrego ;P
rozumieta?:)
Regina

polecam jeszcze plezantropie, no chyba ze i tam bywasz;)

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

gdyby tak nie umierać ?
to by był dopiero wstyd.------ to byłby dopiero wstyd

w mojej rodzinie z dziada-pradziada
wszyscy umierają. taka tradycja.

gdyby tak nie umierać ?
to dopiero by ludzie gadali:
"a ten kamocki spod piątki
ten dziwak panie to on żyje i żyje
i nie umiera!"

dostałbym pocztą ponaglenie
od prezesa układu słonecznego:
"przydział wyczerpany panie kamocki
uprzejmie prosimy umrzeć".

a ja zamiast umierać -
poszedłbym do sklepu kupić pół litra wódki:
"panie kamocki no bój się pan Boga
porządni ludzie dawno już pomarli
a pan jeszcze wódkę kupujesz?"

gdyby tak nie umierać ?
to by był dopiero wstyd.-----to byłby dopiero wstyd

Dałbym też tytuł: "A gdyby tak nie umierać?" - ze znakiem zapytania. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • Alicja_Wysocka
      a ty?

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poezja to życie, dziękuję :)
    • Poet Ka
      bardzo

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka dziękuję...
    • Alicja_Wysocka
      bardzo

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poet Ka Ciekawa zabawa skojarzeniami. Przez Twój wiersz aż sprawdziłam, o co chodziło w tym filmowym 'Lśnieniu'. Pozdrawiam!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...