Mącice - kamiennym pluskiem w falę wiatrem mąci.
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Konrad Koper 4 805
Słychać krakanie:
w lesie, polu, na polanie…
Odpowiada echo.
Piosenki słucha licho.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 72 odpowiedzi
- 1 632 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 801 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 651 wyświetleń
-
- 35 odpowiedzi
- 658 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 725 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
celne przypomina się ksiądz Twardowski: "Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście przychodzi jednocześnie jak patos i humor jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon żeby widzieć naprawdę zamykają oczy chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć kochamy wciąż za mało i stale za późno" fragment "Spieszmy się kochać ludzi" POzdrawiam -
Przez Gosława · Opublikowano
@Czarek Płatak a ja takie małe tęsknoty uwielbiam Przecież wiesz ŁapZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Czarek Płatak Ten wiersz to krótka, ale treściwa refleksja nad tożsamością i (nie)możliwością zakorzenienia. Choć na pierwszy rzut oka wydaje się prosty, kryje w sobie ciekawą figurę retoryczną i egzystencjalny niepokój. Bierzesz na warsztat popularne powiedzenie- „Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma”. Zazwyczaj rozumiemy je jako wyraz wiecznego niezadowolenia z tego, co mamy. Tutaj jednak podmiot liryczny nadaje mu nowy, niemal metafizyczny sens. Skoro „dobrze” jest tam, gdzie go nie ma, to on - stając się tymi wszystkimi miejscami - automatycznie wyklucza się z możliwości odnalezienia „dobra” (czyli swojego miejsca). Najciekawszy jest środek wiersza- „to ja właśnie jestem , wszystkimi miejscami , jednocześnie”. Podmiot czuje się tak bardzo rozbity wewnętrznie, że nie potrafi skupić się na „tu i teraz”. Albo czuje więź z całym światem, ale ta „wszechobecność” staje się jego przekleństwem - jeśli jesteś wszędzie, to tak naprawdę nie jesteś nigdzie konkretnie. Puenta wiersza jest dość gorzka. „Swoje miejsce” wymaga granic. Aby coś było moje, musi być oddzielone od „reszty”. Jeśli podmiot jest „wszystkim”, nie może mieć nic własnego na własność. To piękna metafora zagubienia we współczesnym świecie, który oferuje nam nieskończone możliwości, a przez to odbiera nam poczucie przynależności do jednej, konkretnej przestrzeni. Urzekający i piękny zapis lęku przed rozproszeniem. -
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
Subtelnie Podoba mi się obraz duszy skulonej w rogu sieni oraz motyw papierowych łódeczek z jesiennymi myślami - tworzą atmosferę cichej tęsknoty i bliskości -
.thumb.jpeg.b5ae7bcef73c3501c1166879fc389fb7.jpeg)
Przez huzarc · Opublikowano
@Pisarzowiczka Wiersz o chwilowym oczyszczeniu z chaosu myśli, które daje kontakt z naturą, lecz prawdziwym problemem pozostaje konieczność powrotu do świata i jego ciężaru. Samo życie:)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się