*** (Dedykowane Marcinowi Kozłowskiemu)

[Damian Mazur]

Przełomowe wydarzenie.
To dlaczego tak tragiczne?
Widzisz, widzą – krew.
Młodą, na śniegu.

Popatrz, widzisz płomień,
Niech on płonie,
Tam i w nas.
Solidarni w cierpieniu.

Popatrz, widzisz. Czy warto,
Tracić życie w błysku ostrza?
Zadając przeszywający ból
Nie sobie – innym.

Widzisz, widziałem oczy,
Które łzą naszły.
Mówią, że mężczyźni nie płaczą,
A jednak widziałem... .

[kalina kowalska]

mężczyźni nie płacą ;)
jeśli można coś doradzić: następnym razem taki wiersz do P

(i tu mi się znowu przypomniała pewna Pani AN, która z uporem nie chce w Z - no po prostu szlag trafia)
sorry autorze to nie przez Ciebie

pozdrawiam

[Jimmy_Jordan]

Co do treści bez zarzutów, ale wiesz mimo, że ten wiersz pewnie miał być prosty to jednak wolałbym troszku więcej metaforycznego przedstawiania. Aż się czasem prosi o robudowanie niektórych sentencji, a niektóre z kolei zbyt proste, jeśli miało to służyć kontrastowi dzieła to ok. Widzisz wszystko zależy od twich zamiarów.....
Dla mnie dobry wiersz
Pozdrawiam Jimmy

[jacek_sojan]

Formalnie wiersz kuleje, przypomina chaotyczne opowiadanie rozpisane na wersy, żadnej głębszej
metafory, odniesienia, syntezy, zero poezji - powaga tematu ie zwalnia autora z zadań artystycznych, co więc uzasadnia zaawansowanie w sztuce tego tekstu? Nie lepiej było zamieścić w Warsztacie - gdzie zasugerowano by, jak zrobić z tego wiersz, bo tu go nie ma! J.S.