Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chciałbym Ci dać kwiat pachnący
Lub soczysty pocałunek
Lecz gdy się dłużej nad tym zastanowię
To kwiat w wazonie zwiędnie
A pocałunek zostanie zapomniany
Zmyty wodą przeminie

Chciałby Ci dać wór słodyczy
Lub bezcenną sztabę złota
Lecz gdy się nad tym dłużej zastanawiam
Od słodycz psują się zęby
A od blasku złota
Mogą rozboleć oczy

Chciałbym Ci dać powód do radości
Do poszerzenia uśmiechu na twarzy
Do niezapomnianego wzruszenia
Lecz czego Ty możesz ode mnie pragnąć?

Bliskości, miłego uśmiechu
Delikatnego dotyku
Przeszywającego spojrzenia

Opublikowano

Dla mnie jest to dobry pomysł na wiersz ale wykonanie dosyć skromne,trochę amatorskie...czyli dobre jak na nas,amatorów pisania. Gdybym był kobietą ucieszyłbym się z tego wiersza, bo czuje się w nim pewne zaangażowanie emocjonalne (chyba pisany od serca).Pozdrawiam i życzę sukcesów.

Opublikowano

od słodycz-popraw :)

Kobiety uwielbiają romantycznych, czułych mężczyzn w których mają oparcie. Co do dnia kobiet, to kolacja ze świeczkami, czerwone wino, bukiet kwiatów :)
Będzie zachwycona :)
pozdrawiam

Opublikowano

Dla mnie to jest słąby i oklepany pomysł na wiersz i do tego amatorskie wykonanie. Najbardziej to widać w końcówce, kiedy w końcu autor nie wytrzymuje i pozwala sobie na ten jedyny rym mający zamknąc kompozycje (co za oklepany schemat w tej tematyce!), który w dodatku okazuje się być częstochowski do bólu. Właściwie chyba tylko w jednym aspekcie ten utwór możnaby uznać za trafny - gdyby forma (przy zmarginalizowaniu treści) miała obrazować stosunek, w którym facet powstryzmuje się od wytrysku. Na początku każdej zwrotki zaczyna dochodzić i potem wypuszcza powietrze, żeby w końcu dać sobie luz w czwartej. Tyle, że to wcale nie jest smaczny koncept.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ten wiersz napisałem dla dziewczyny rok temu
zdał egzamin
a że amatorski, dobrze zauważyłeś jak na nas amatorów i z tym się zgodzę jak najbardziej

dzięki za odwiedzinki


pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pamiętam jak Oscar założył temat na forum o stosunkach damsklo -męskich, o zdradach i przysłowiowych "koszach", czytałem wtedy twoje wypowiedxi na temat kobiet i wcale się nie dziwię, że Ci się wiersz nie podoba, jak zresztą, że z kobietami też krucho, nie pisze tego jako riposty, ale ze względu na wrodzoną wrażliwość w stosunku do płci pięknej, twoje wypowiedzi w tamtym wątku były dla mnie przerażające

ale to tak na marginesie, dzięki za słowa krytyki, takie słowa też cieszą

pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





dzisiaj już 7 rano przed pracą wpadłem do akademika do dziewczyny i róża dla róży(-:

Jesteś słodki
dla Swej Kotki:)pozdr.


daję pachnące kwiatuszki
by móc całować w nużki
Opublikowano

Jasna strona Macieja :)
ech, dziewczęta, cóż wy z nami czynicie.
a wiersz ? Pomysł jesy niezły, aczkolwiek mnie osobiście to się niepodoba. Ale to u mnie cic nowego - mysle, że takie sprawy ja odbieram tak czy siak po swojemu, a kwiatek podobno nigdy nie zaszkodził, heheheh
Pozdrawiam.

Opublikowano

Chciałbym Ci dać atrybut nęcący
Lub soczysty języczek
Lecz gdy się dłużej nad tym zastanowię
To atrybut szybko zwiędnie
A pocałunek zostanie zapomniany
Zmyty wodą przeminie

Chciałby Ci dać worek z zarostem
Lub bezcenną sztabę złota
Lecz gdy się nad tym dłużej zastanawiam
Od włosków plują się zęby
A od blasku złota
Mogą rozboleć oczy

Chciałbym Ci dać wzwód do radości
Do poszerzenia uśmiechu na twarzy
Do niezapomnianego wzruszenia
Lecz czego Ty możesz ode mnie pragnąć?

Bliskości, miłego uśmiechu
Delikatnego dotyku
Przeszywającego spojrzenia

Przeszywająco, ironicznie i prześmiewczo! Macieju Pozdrawiam. Nie pisz wierszy ku czci!!!

Opublikowano

Są takie, co wolą siniaki zamiast pocałunków. Nie pomoże bransoleta Nefretete, słodycz Wedela, trunek ambrozji, czy słoneczniki van Gogha. Ze wszystkich znanych kwiatów wybierają róże malowane na pogniecionym płótnie. Ponoć można je do woli układać w bukiety. Wszystkiego naj dla kobiety. Wierszyk do posiedzenia.

Opublikowano

wiersz ładny:) ale tyle w nim dosłowności...a może pozwolić Jej pozgadywać troszkę? jakieś prześliczne (nie przesłodzone) metafory?hmm...kobiety lubią zagadki:)
po tobie Macieju spodziewałam się czegoś bardziej zakodowanego:) troszkę się zawiodłam:)

co do złota?hmm zależy co kto lubi, jedna chce kolację w restauracji, inna jest szczęśliwa jak dostanie w prezencie spacer z ukochanym:)

pozdrawiam ciepło!
ER

Opublikowano

dzięki za odwiedzinki i komenty, wiersz bardzo stary w okresie w którym jeszcze zabawa słowem była mi obca i liczyło się kawa na ławę

ale wkleiłem tak dla checy, zobaczyć jaka będzie reakcja kobiet i męrzczyzn,
tego się właśnie spodziewałem, po komentarzach męrzczyzn

naj rozbawił mnie eugen no poprostu boki zrywam, z tym workiem włosów dobre(-:

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ja najbardziej wolę Moneta (cokolwiek to oznacza) gdyby ktoś chciał mi podarować Claude to chętnie ;)
No i oberwało się. Ale. Takiej Dziewce łasej na ładne łobrazki, to ja jeno patyk wręczę. Za wcześnie na bukiety. Poczekaj do wiosny. Może zakwitnie. Na zielono. Kłaniam się kontrastowo.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...