krzyk

[Marta Surowiecka]

Krzycz !
Na całe gardło
na cała atmosferę
rozdzieraj siebie
jak łono kobiety bestialski gwałt
rozdzieraj do łez
do kości
do szpiku
do środka ziemi
do płonących arterii pod brunatną skronią czarnoziemu Krzycz !
Aż krew wypełni ci gardło
metaliczny smak i brak tchu zamroczy


Krzycz !
Niech krzyczą spierzchnięte dłonie
i wszystkie autoportrety z nich wyrwane
Niech krzyczą wszystkie wnętrza
wszystkie mięśnie jak pomarańczowe mieczyki które powyskakiwały z akwarium
głucho plaskając o suchy blat stołu
Niech krzyczą wszystkie strachy
wszystkie przedśmiertnie wzdęte brzuchy
wszystkie ryby które głosu nie mają


Krzycz !
Niech krzyczą wszystkie gardła
które masz
wszystkie kapilary
Krzycz poprzez szary pył
poprzez balustradę pleców kamiennych pustaków
milczenia
niedostępnego szyfru
poprzez mgłę pinów zakodowanych gestów jesiennego poranka
poprzez układ liści na ziemi skomplikowany układ kryształków w kalejdoskopie
popękanych szkiełek
grubych szyb okiennych
różnokształtnych płytek twoich paznokci
kwitnących nienormalnie
poprzez mozaikę nieuniknionego szaleństwa


Krzycz !


Niech jama ustna każdej cebulki
włosowej wypełni się dźwiękiem
Niech obrośnie cię gęsto szorstka trzcina
strun głosowych
Krzycz dopóty dopóki przyjdą
z łopatami kilofami
zanurkują w gąszczu zaczną kopać
dopóki ocknięci
sprowadzeni
zaczną szukać źródła dźwięku


Krzycz !


Aż wokół ciebie popadają ogłuszone
wiewiórki i wróble
Krzycz aż poparzone drzewa zapłoną
i zgarbią się nad zwęglonym
strzępem
Krzycz aż zapalą się wabiące pochodnie
Krzycz poprze wargi najczulszego
łona


Krzycz na pogorzelisku


Krzycz jakby coś
jeszcze było możliwe


Krzyczysz
jakbyś krzyczał w gęstą zimową noc
do reflektorów pociągu


poprzez opary oddechu
poprzez mgłę
poprzez asfaltową skorupę nocy
próbujesz coś
wykrzyczeć
w zwątpieniu w panice w ostatniej chwili
srebrna źrenica wielkiego oka
odpowiedziała miażdżąco
poprzez błotnistą konsystencję nocy
przebił się ryk
głodnego zwierzęcia

[Krzysztof Wysocki]

jest wiele bardzo udanych zwrotów
które poprzez wiele niepotrzebnych słów
zacierają prawdziwy sens tej poezji
której tu teraz tak mało
zakończenie bardzo dobre
oszalały ocean delikatnie osadza czytelnika na plaży

[teraa]

zbyt nachalne dla czytelnika. mnie to nie rusza i nie łykam takich tekstów

pomysł 'krzycz' i dobieraj sobie teraz z głowy

moze być też 'płacz' i jazda dalej

to cykl moze jakis bedzie?

wiersz, który jako całość dla mnie lezy, ale ma naprawde fajne fragmenty.
bedzie mozna z nich kierdys skorzystac

"Niech krzyczą spierzchnięte dłonie
i wszystkie autoportrety z nich wyrwane" - choćby to, fajne. tylko bez spierzchniete bo brzmi cuudacznie

[Roman Bezet]

Autorko, a dajże jakiś głos (poza krzyczeniem w wierszach ;) - trudno tak rozmawiać z samym ekranem.
pzdr. b
PS. Ja ostatno prosiłem w komentarzu: mniej krzyku. No i mam ;D