Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

upadłaś na śnieg machając rękami
i nogami wygniotłaś anioła
usta łapczywie chwytały płatki śniegu
turlalibyśmy się gdyby nie moje

przemakające spodnie sople drżały
od chichotów twoich nieuczesanych
włosów wychylających się spod czapki
tak głośno się śmiałaś aż zatrzęsło

bibułowym niebem i mną a teraz
zamarzłaś tajemniczo dygoczesz
z samotności zawinięta w jaśminowe
pajęczynki myśli których nie dajesz poznać





podziękowania za pomoc w warsztacie dla Eugen De :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bibułowe niebo to bardzo luźne skojkarzenie :) wyobraź sobie: leżysz na sniegu, patrzysz w niebo, sypie, lecą duże lekkie płatki, bardzo gęsto... i ten widok własnie - nakładających się prawie na siebie płatków skojarzył mi się z bibułą :) heh.. /wiem, pewnie nikt by nie wpadł na to ze to o to chodzi, hehe :D )

Espeno i Ona Kot dzięki za komentarze :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bibułowe niebo to bardzo luźne skojkarzenie :) wyobraź sobie: leżysz na sniegu, patrzysz w niebo, sypie, lecą duże lekkie płatki, bardzo gęsto... i ten widok własnie - nakładających się prawie na siebie płatków skojarzył mi się z bibułą :) heh.. /wiem, pewnie nikt by nie wpadł na to ze to o to chodzi, hehe :D )

Espeno i Ona Kot dzięki za komentarze :)

ja bym jeszcze na to jakos naprowadzil w tekscie. ale wiesz, podlug niektorych powinienem wywnioskowac to niebo z biografii, wiec moze nic nie rob:)

nie jestem zachwycony wierszem. miejscami topornie brzmi.

turlalibyśmy się gdyby nie moje
w ogole mam problemy z obrazowaniem sobie tego wierszydla. na przyklad jakos do mnie nie trafia jak sie tajemniczo zamarza, dygocze - szczegolnie, ze zaraz za tym stoi dookreslenie odtajemniczajace... no sporo tych metafor pobranych od kwiatkow

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma Dużo insynuacji !! 5  
    • fosfeny    przejdzie świt na który czekałem  przejdzie ta która będzie wiedzieć  przeminą wieczory deszcz skreślać                                            przestanie  kręgi światła latarń drży pole przy polu  w sadach ponad miastem wstanie dzień  w który się nie wsunę przetoczy się sen za którym pofrunę                                                 będzie lato    kwiaty wzbiorą pod językiem  kiedy cię usłyszą  pachnie jak petrichor    zmierzch spadnie choć będę  odginał mu palce znikną ślady  ale palić nie przestaną pręgi  oczy zgasną z oknami kamienic  wybije mi północ choć                                                                            minie południe                      
    • Świetnie zbudowane napięcie - ten tekst wchodzi bardzo cicho, a kończy się jak psychologiczne pęknięcie pod żebrami. Najmocniejsze jest dla mnie to lustro zamiast twarzy: nagle cały'gość' okazuje się może nie kimś obcym, tylko formą samotności, projekcji albo własnego głodu bliskości.    
    • Masz tu bardzo gęstą, niemal gotycko-senną wyobraźnię - jakby ktoś wrzucił Leśmiana do snu po deszczu i zostawił mu internetowe echo 'mine the mine'. Najmocniejsze jest to, że ten dom nie stoi w geografii, tylko w pamięci i języku; końcówka z Mamą rozbraja cały wcześniejszy labirynt obrazów jednym ciepłym światłem.  
    • „Co to jest miłość?” – pytasz z lękiem. To słowo zbyt ciasne, zbyt wąskie. To tak, jakbyś rzekł, patrząc w dal, że tam, za horyzontem, kończy się fala.   Oko widzi kres, ostrą linię, gdzie błękit z granatem cicho się splata. Lecz statek płynie dalej, w ciemność, w mrok, bo horyzont to tylko złudzenie — oszustwo wzroku.   Miłość to morze bez drugiego brzegu, wieczny ruch fal w nieskończonym biegu. Myślisz, że znasz już cały jej ląd, a ona znów rzuca cię w głęboki prąd.   To, co widzialne, to ledwie wstęp, płytka zatoka, bezpieczny brzeg. Prawdziwa głębia czai się tam, gdzie horyzont pęka i zostajesz sam.   Niezmierzona, dzika, bez końca i miar, to nie jest chwila, lecz potężny dar. Nie pytaj więc o kres, nie szukaj ram, gdy stoisz na brzegu — gdy stoisz sam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...