Wiersz cykliczny
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Nefretete 1 430
Miłość, jako nieludzka ponad miarę ludzkości,
gdy uświadamia ci, opróżniając aktywne zbiory,
kosmetyką nieznanych wejść — nie ma już odwrotu.Kiedy żyły integruje prądotwórczym pierwiastkiem,
z nie wiadomo jakiego pochodzenia — tak pomyślisz...
Na nowy początek pozwalając półkom się obudzić.Że nadal nie wiesz — jest opór: tej coś świadczy
w zaprogramowany umysł, ciągątą jałowości do piątki,
aby zrozumieć prawo jazdy bez trzymanki, ostrożnie!Kontroluj prędkość, której nie liczy się kilometrem,
bez opłat za światło płacąc więcej niż pieniądz,
ale z pożytkiem doświadczenia dla innych w podróży.[...]
Powiedz im, aby za prędko nie wybielali z oka Ziemi...
________________________________________________________
__________________________________________________________
Spis treści:
***Organiczny intranet
***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu
***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce
***Gniazdo
***Z cieśniny
***Jest ich więcej
***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności
***Praktyczny oniryzm — metonimia
***W najprostszy sposób wytłumaczę
***Nad morzem w Rockanje
***Z wyjścia na wejście
***Medycyna niekonwencjonalna od Enkidu — nie tylko na raka
***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ
***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu
***Korektą rzeczywistości
***Jest twoja moczarka kanadyjska
***Ren ku haiku — kokoro no me
***Chociaż raz
***Saola — jedna z siedmiu strażniczek
***Jak rozsypane przekaźniki tworzą inny
***Zwińcie klocki
***Do wszystkich antenatów
***Gdy jeden rok śmiertelnika traktujemy jako jeden dzień Boga
***Gdzie jest Bóg?
***Niezniszczalna łodyga z bezludnej wyspy wskrzesza stary mikrofon
***Poza kompendium wiedzy
***FCE
***Hermafrodytyzm
***Każdy ma swoją Victorię!
Z aktywnej molekuły przypominającej kształt krzyża (świeży tekst)
Edytowane przez Nefretete (wyświetl historię edycji)0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 76 odpowiedzi
- 1 705 wyświetleń
-
- 62 odpowiedzi
- 1 161 wyświetleń
-
- 57 odpowiedzi
- 943 wyświetleń
-
- 50 odpowiedzi
- 1 082 wyświetleń
-
- 44 odpowiedzi
- 805 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez wiedźma · Opublikowano
@Mel666 Bóg - u Ciebie z małej litery - schodzi na ziemię i razem z Nim archaniołowie Michał i Rafał. To nie jest Bóg z ołtarza - tu przedstawiony jako "bóg", który pije wino z gwinta pod sklepem. Ma długie włosy. Ten obraz sugeruje mi, że jest to Bóg, który mieszka z nami, a nie nad nami. Aniołowie utracili swoją wiarę w samo "południe dnia świętego". To wymowny obraz. Wszystko się zapadło, zawalił się fundament. "To twój codzienny bóg", czyli taki, jakiego widzisz. Widzisz go pod sklepem, a nie jako sacrum. "Jest bogiem nieporządku, niechlujności i zdziwaczenia" - odczytuję jako bałagan, brud i "odlot". Nie wymaga ani porządku, bo sam nim nie jest, ani czystości - sam jest nieporządkiem. To obraz Boga obecnego pod sklepem, nie nad nami. On nie ocenia - uśmiecha się. Z całego wiersza wybrzmiewa dla mnie najbardziej: "Tłum klaszcze w rytm tej dziwnej gry". Zamiast się modlić - klaszcze. Wszyscy to "kupują". W kolejnych wersach pojawia się narrator: "Gabriel kręci dokumentalny film". Tu jego rola sprowadza się do rejestracji rozpadu. Mamy tu kolejne obrazy: squat, dym i zimne grzejniki. Wygląda jak reportaż. Końcowy wers: "Akcja!" jest w moim przekonaniu ironiczny. Tu wszystko jest już skończone. Starałam się tu tak ważyć słowa, by nikogo ten komentarz nie uraził . Pozdrawiam serdecznie . -
Przez Sekrett · Opublikowano
Pamiętasz, przyjacielu, gdy będąc dziećmi kwiatów, przeszliśmy przez bramę do sztucznych rajów? Nie potrzebowaliśmy kluczy od archanioła, bo mając otwarty umysł każde drzwi percepcji stoją otworem. Chcieliśmy iść schodami do nieba albo jechać autostradą do piekła. To było dla nas bez różnicy. Las, w którym się zatrzymaliśmy opowiadał nam bajki i narzekał, że dawno nikt się w nim nie powiesił. Tańczyliśmy na przydrożnych nieskończonościach, żeby złapać stopa do najbliższej osobliwości. (Na schodach lub autostradzie trudno złapać stopa) Ludzie bali się naszego namiotu rozstawionego na stacji paliwowej A przecież każdy był w nim mile widziany Pamiętasz, przyjacielu, jak napisałam ten piękny wiersz na pudełku od pizzy? A ty musiałeś na nim machnąć farbami swoją Mona Lisę – bo rozjechany wzrok nie pozwalał ci zobaczyć małych liter. Pamiętasz, przyjacielu, gdy rzucaliśmy kamieniami w nocne niebo? To był wtedy jedyny sposób, by dotknąć tej upragnionej przez nas hollywoodzkiej Alei Gwiazd. Nie żyliśmy przeciwko temu światu lecz dla świata który jeszcze nie nadszedł. Nazwaliśmy się Psychonautami Każdy z nas miał swoją własną Misję Apollo -
Przez andrew · Opublikowano
@Nefretete ... kamień spogląda na niebo ogladano go i odrzucano wiele razy przekazał tyle wiedzy a oni oni nie uwierzyli przemierzył galaktyki i wrócił aby ... ... Pozdrawiam -
Przez Witalisa · Opublikowano
@Benjamin Artur – dzień niepodobny do nocy... tramontate, stelle! -
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
Malutkiej Mai z Dąbrowy nie leży tenis siłowy, wybiera taktykę i wygrywa sprytem, a to jest tenis majowy. Z najserdeczniejszymi gratulacjami dla Mai Chwalińskiej, która zachwyca Roland Garros.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się