Duszokratowanie, grzechów odpuszczenie

[Sceptic]

krata-prycza
raz
krata-prycza
dwa

Takich zwyrodnialców powinni
od razu zabijać.
Gdzie tam zabijać, panie,
to za łatwo. Bić, panie, bić,
ale do krwi. Codziennie.

krata-prycza
trzy
krata-prycza
cztery

Nie wolno używać przemocy
w czasie przesłuchań.
Nie wolno używać przemocy
wobec więźniów.
Nie wolno używać przemocy

krata-prycza
pięć
krata-prycza
sześć

Każdy powinien mieć szansę
poprawy.
Każdy powinien mieć szansę

krata-krata
osiem

Nie wafluj się z cwelami
cwelem się jest przez całe życie
to idzie za tobą wszędzie
Nie wafluj się z cwelami

krata-krata
dziesięć

Więźniowie świadomości.
Oni nie uciekną
ja mogę
ale po co.

krata-krata
dwanaście

[Sceptic]

powiedzcie, czy się nadaje do reanimacji, czy do wywalenia...

[stanislawa zak]

jeśli puenta może być za cały wiersz to biorę-
'więżniowie świadomości
nie uciekną- ja mogę
ale po co?'
tyle misie
pozdrawiam

[Witold Marek]

Trudno mi nie skojarzyć z „Celą nr” (przedsięwzięcie realizacyjnie niedociągnięte), a i z piosenką Kory (chyba już bardziej udana niż tamten program). Ale do wiersza:

Od początku do końca starasz się konsekwentnie, wszelkimi środkami trzymać jak najdalej od prostego wydźwięku publicystycznego – no i to moim zdaniem nie zawsze wychodzi, wręcz jakąś przekorą rzeczy. Przebija ona paradoksalnie przez kontrasty stylistyczne kolażu „cytatów”, refrenowość dosadnych, szorstkich lajtmotywów, emfazę (jednak, mimo ogólnej ascezy metody) powtórzeń i wyrzutni. Dlaczego? Chyba przez takie uboczne rozedrganie między ostentacyjnie realistycznymi kęsami (kąsającymi) społecznych półprawd a próbą chłodnej konstatacji; może przez zbyt mechaniczną próbę przerzucenia kunsztownego planu na rzeczywistość tekstu, już komunikatu, werbalnego k o n k r e t u. Opatrzyła się już także tak klasyczna technika montażu (zestawy sugerujące).

Trudno natomiast nie docenić zmysłu dramaturgicznego, realizującego się w kontrolowanym wielogłosie, w tej swoistej „mszy trędowatych”. I jeszcze – owa żywa demonstracja tego, jak cienka jest skóra sumienia i nierzadko zamglony wzrok sędziów.

Bardziej czepialsko tym razem – pozdrawiam :)