Zapytaj mnie, proszę. Cz. IX

[Barbara_Pięta]

Dziewczyna zaprowadziła mnie do czarnego, małego, lśniącego złowrogo samochodu. Wsiadłam zrezygnowana, usadawiając się na tylnym siedzeniu. Umiejętnie instruowałam kobietę, gdzie ma jechać.
- proszę skręcić w lewo – rzucałam komendy z miną znawcy terenu – o tam – wskazując palcem – tam będzie mały skwerek, w każdym razie powinien być.
- Gdzie teraz? – chłodne, metaliczne zgłoski wydobywały się z gardła dziewczyny, jak zardzewiałe spinacze.
- Prosto – warknęłam – czekać na instrukcje – dopóki nie usłyszałam głosu, jakoś znosiłam obecność tej wielce niesympatycznej osoby.
- Dumna i uprzedzona...
- Uprzedzona? – udałam zdziwienie – na dzień dzisiejszy nie potrafię wyjaśnić, dlaczego pani nie ufam. Jednak w najbliższym czasie uczynię wszystko, co w mojej mocy, aby udowodnić swoje racje. Pomimo utraty pamięci mam jeszcze coś takiego, jak intuicję. Proszę mi wierzyć – posiadam niezwykle rozwinięty szósty zmysł. Proszę się zatrzymać, jesteśmy na miejscu – wskazałam pobliskie osiedle bloków mieszkalnych.
- Zaczekam tu na panią – wymamrotało widmo kobiecości.
O razu rozpoznałam właściwy blok. Nie wiedziałam wprawdzie, na którym piętrze jest moje mieszkanie, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Ufałam swojej intuicji. We właściwym momencie podpowie mi gdzie iść.
Stało się tak, jak oczekiwałam. Weszłam do mieszkania i zobaczyłam śmiesznego kudłatego psa, który na mój widok wywiesił jęzor i zapamiętale merdał ogonem. Zaraz za zwierzęciem pojawiły się w przedpokoju dwie urocze dziewczynki mniej więcej w wieku 13 i 16 lat. „To pewnie moje dzieci” – pomyślałam i serce mi się ścisnęło. Musiałam się bardzo pilnować, żeby nie zdradzić swojego stanu. Nie chciałam ich wystraszyć. Postanowiłam udać, że zostałam napadnięta gdzieś, uderzono mnie w głowę i okradziono. Chociaż właściwie po części była to prawda.
Dziewczyny podbiegły do mnie i rzuciły mi się na szyję.
- Mamo, co się z Tobą działo? Wszyscy cię szukają. Babcia pojechała na komisariat z panem Jackiem, żeby zgłosić zaginięcie.
„A więc jest jakiś pan Jacek, czyżby to mój mężczyzna, czy tylko sąsiad” – poddałam się gorączkowej myśli.
- Miałam mały wypadek, potrącił mnie samochód i ukradziono mi wszystkie rzeczy, dokumenty, dosłownie wszystko – mamrotałam przytulając córki do siebie – no ale już wszystko w porządku – uśmiechnęłam się do dziewczyn.
- Oj, dobrze mamusiu, strasznie się bałyśmy – wytrajkotała z szybkością karabinu maszynowego młodsza z córek – musimy zadzwonić po babcię i pana Jacka – dodała rezolutnie.
Pomyślałam, że mam bardzo mądre, inteligentne dzieci. „Tylko matka im się trafiła trochę ten tego...” – skwitowałam z ironią.
Usiadłyśmy w kuchni. Starsza córka wykonała telefon do babci i w skrócie wyjaśniła sytuację. Położyła aparat na stole i podeszła do kuchenki.
- Zrobię herbatki, dobrze? Wyglądasz na bardzo zmęczoną – uśmiechnęła się do mnie córcia i pomyślałam sobie, że ja to mam dobrze.
- Dzięki córeczko – powiedziałam ciepłym tonem, obejmując jednocześnie młodszą latorośl wślizgującą się na kolana. Wszystkie lody w mojej pokiereszowanej, zamrożonej duszy zaczęły topnieć. Wiedziałam, że będzie dobrze. „Odnaleźć i poznać na nowo swój dom” – gra warta jest świeczki, pomyślałam wzruszona. Jak strudzony wędrowiec dotarłam do kolejnego punktu mojej wędrówki, w miarę cała i zdrowa. Owszem, czekało mnie jeszcze wiele pracy, odkrywania niegdyś dobrze znanych faktów, imion i przeżyć. Wiedziałam też, czego w swoim życiu nie chcę. Ta kobieta czekająca w samochodzie...


**


Niestety musiałam powiedzieć dziewczynkom, że wracam do szpitala. Wolałam poczekać z tym jednak do powrotu babci i pana Jacka. Byłam bardzo ciekawa, jak wygląda ten mężczyzna. Czułam, że coś mnie z nim łączy, ale nie były to jeszcze na tyle silne odczucia, abym mogła wysnuć konkretne wnioski. Jak zwykle moja podświadomość pracowała w swoim tempie, nie zasypując mnie naraz zbyt wieloma informacjami.
Właśnie wchodziłam do łazienki z zamiarem wzięcia prysznica, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Do przedpokoju weszli dwaj mężczyźni i starsza kobieta. „To zapewne moja matka” – skojarzyłam – „a tych dwóch?” – zlustrowałam ich krótkim spojrzeniem i już wiedziałam. Starszy z mężczyzn podszedł do mnie i spojrzał mi głęboko w oczy biorąc mnie za rękę, w sposób bardzo osobisty. Poczułam niezwykłe ciepło. Z tym mężczyzną z pewnością coś mnie łączyło, czułam, że to coś bardzo silnego. Nogi powoli zaczęły się pode mną uginać. To nie było zwykłe trzęsienie ziemi. Cekiny wiecznego niepokoju zostały rozsypane... Poddałam się całkowicie gestom człowieka, który trzymał mnie w objęciach. A więc to był mój Jacek. Zamknęłam oczy.

[Piotr Rutkowski]

Dlaczego ja wciąż czytam o tych motylach w brzuchu...czy wy kobiety niema cie na to innych określeń? np łechcące mrowienie, niespokojne drżenie rąk, chwilowa utrata kontroli nad własnym umysłem, zmysły zaczynają górować nad zdrowym rozsądkiem, patrze na niego i czekam kiedy mnie przeleci a on nic, chcę go posiąść na własność...ciągle tylko te motyle i motyle...bleeeeeeeeeeeeeee, przepraszam Basiu...

Co do tekstu ja już kiedyś pisałem, że lubię twoje pisanie...piszesz o życiu, ale afirmujesz go na język literacki, z pewnością nie jestto grafomania jest w tym potencjał...kilka błędów...

przesadziłaś z dziewoją,

zdrobnienie herbatki...mi siem nie podoba, latorośl, po za tym jest całkiem całkiem, pisanina na dobrym poziomie

PA

[adam sangreal]

Jest OK. Wydaje mi sie, że Twój tekst, przeszed pewną metamorfozę. Rozwinał się z kolejnymi częściami, koncepcja również. Co do dziewoi to sie nie wypowiem :P
Pozdrawiam.

[Barbara_Pięta]

Dziękuję Wam Piotrze i Adamie za odwiedziny w moich progach. Tak, tak... wiem - te motyle są bleee, postaram się zastąpić je czymś bardziej wyrafinowanym, obiecuję :-).
Jeśli chodzi o dziewoję to poprostu już nie wiedziałam, czym zastąpić ciągle powtarzające się "dziewczyna" czy "kobieta". I takie cuś mi wyszło, hihi :-))).
Chylę czoła z pokorą wobec Waszych uwag i wskazówek - zawsze mile widziane. Tekst pójdzie jeszcze do obróbki. Pozdrawiam nocną porą/B.

[Piotr Rutkowski]

dziewczyna, kobieta, niewiasta, aniołek, gwiazdeczka, słońce, cudeńko, nastolatka, dziecko, pyszczek, księżniczka, królewna, ...itd itd... pozdrawiam

[Barbara_Pięta]

Kurczę to musi być niezbyt ciepłe określenie, ale dzięki za pomoc - ewentualnie jeszcze ta niewiasta by mi tu pasowała. Jeszcze raz dzięki, pa:-)))

[Barbara_Pięta]

Kurka wodna, dumam i dumam. Te wszystkie określenia są super, tylko... nie mają takiego ładunku emocjonalnego, o jaki mi chodzi. Ta osoba występuje tutaj jako bohater negatywny. No nic pomyślę jeszcze. Pozdrówka/B.

[adam sangreal]

Szkieletor, mroczne widmo kobiecości, pudrowa piękność :P

[Barbara_Pięta]

Wow! Dzięki Adamie, normalnie, że też mi coś takiego do głowy nie wpadło. Łoj - coś za mało czytam ostatnio. Basia popraw się hehe... pozdrawiam/B.

P.S. Padło na "widmo kobiecości" :-))))) Thanks :o]

[adam sangreal]

Ciesze się że pomogłem. Masz racje, czytaj więcej. Gdy ja przestałem, ani jedno zdanie nie powstało.

[Piotr Rutkowski]

jeśli negatywne, to tylko : suka, zdzira szmata, małpa...itp w tym kierunku.... :)) heh

[Barbara_Pięta]

Piotrze, jak się zrobi bardziej gorąco to wykorzystam którąś z Twoich propozycji. Szczególnie ta "zdzira' i "małpa" przypadły mi do gustu. Oj będzie się działo! :-))). Pozdróweczka/B.

[Vegga]

Zaintrygowałaś mnie tajemniczą taksówkarką ;)
Pozdrawiam i... do następnej części:)

[Leszek_Dentman]

- proszę skręcić w lewo – P
spojrzał mi głęboko w oczy biorąc mnie za rękę – mi... mnie
Namieszałaś wątków, Basiu, normalne życie rodzinne, watek kryminalny, dwóch chłopów(a gdzieś tam jeszcze tata dziewczynek), amnezja, tajemnicza pielęgniarka...
Szykuje się chyba naprawdę długa opowieść - mam nadzieję.
Czwartego stycznia ubieglego roku napisałaś:
[quote]Cieszę się, że mogę zamieszczać swoje teksty na tym portalu. Jestem wdzięczna za wszelkie komentarze, opinie pozytywne jak i negatywne. Taka sytuacja stwarza możliwość rozwoju. Czytelnicy zamieszczający swoje komentarze najczęściej posiadają wykształcenie wyższe, więc jestem tutaj również z nadzieją na uzupełnienie moich braków w wykształceniu. Posiadam niestety tylko wykształcenie średnie.
Wystarczy przejrzeć moje komentarze na portalu, aby zorientować się, że brakuje mi wiedzy i umiejętności, aby w sposób fachowy je uzasadniać. Jedno mogę powiedzieć: lubię pisać i pragnę robić to jak najlepiej. Długa droga przede mną... :-))

No i patrz - pokonałaś tę drogę w znakomitym stylu. Dziś Ty możesz udzielać nauk młodszym (stażem) autorom. Gratuluję.

[Barbara_Pięta]

Dzieki za poswiecenie czasu na przeczytanie wszystkich czesci. Niestety cos mi sie ze znakami polskimi porobilo. Sorki, pozdrawiam Cie Leszku serdecznie/B.

[Jay Jay Kapuściński]

dobrze - jak zawsze płynnie i z pomysłem. mogłabyś tylko (biorąc pod uwagę rozmiary tekstu, powieść wychodzi) przyłożyć się do opisów postaci, bo właściwie ja nie wiem jak kto wygląda i chcąc nie chcąc, czasami "oddalam się" od tekstu uciekając we własną wyobraźnię. opisy - tego mi brakuje.

J.

[Barbara_Pięta]

Tak Jay Jay-u, chyba rzeczywiści za mało opisów. Zaniedbałam trochę tę sferę. Będę o tym pamiętać. Dzięki. Pozdróweczka/B.