Historia Człowieka, Który Stracił Twarz

[Martyna Natasza Świątczak]

Historia człowieku, który stracił twarz

Owady wyjadły ci twarz
możesz teraz być każdym
Nic nie znaczy już mimika
ani układ zmarszczek.

Owady wyżarły Ci twarz
niepowetowana strata
Niepotrzebna Ci już szminka,
jeśli tak chcesz, zjedz ją.

Jestem człowiekiem bez twarzy.
Człowiek bez twarzy
nie jest już człowiekiem.
Jest martwą ulicą.
Jestem odpadem cywilizacji
kulturalnym produktem ubocznym.
Noszę na głowie torbę z papieru
z wymalowanym na niej zdziwieniem.

Wypalono mi znamię na twarzy
właściwie, to lepiej że jej nie mam.
Owady wygryzły mi twarz.
Owady błogosławione.

[Agnieszka_Gruszko]

....
co ja mam na to powiedzieć?
z jednej strony czuję ten wiersz, i rozumiem...
a z drugiej fragment : "Noszę na głowie torbę z papieru
z wymalowanym na niej zdziwieniem" nieuchronnie wywołuje na mej twarzy uśmiech, bo przypomina mi się Ugly Bob z Southpark:)
ale to pierwsze przeważa:)

[Hanna Klewiecka]

fajnie by było nie mieć twarzy
strasznie fajny pomysł

mogłabyś mnie nauczyć jak stracić twarz zachowując twarz ?

[Mirosław_Serocki]

Nic nie napiszę. A co tam. Raz się żyje

[Adam_Szadkowski]

Przykro mi, nie podoba mi się. Z jednego tylko względu. Namięszałaś bardzo z tym obrazem. Raz nie p.l. nie ma twarzy, nagle ja ma i to dwa razy taki zgrzyt jest. Piszesz z taką pewnością, że jej niema, a potem...

"Jest martwą ulicą.
Jestem odpadem cywilizacji"
Jeszcze ten fragment... Opisujesz tu czym jest człowiek (wszyscy ludzie) bez twarzy, a nagle uderzasz w czytelnika opisem p.l. (odpad cywilizacji). Trzeba się zdecydować albo opisujesz subiektywne odczucie p.l., albo piszesz ogólnie, o ludzkości na przykład.

Adam

[Martyna Natasza Świątczak]

Wypadałoby się wytłumaczyć, bo to, co zdawało mi się oczywiste, okazuje się wcale takim nie być. Wszystko po kolei:

CYTAT

Ta uwaga powinna Ci uświadomić, że publikując wiersz zwracasz się do ludzi Tobie obcych

- to słowa Pelmana
Owszem, publikuję wiersz, ale jest on projekcją mojej osoby, moich lęków, mojej radości, obesji i czego tam jeszcze się da. Tak naprawdę w wierszach rzadko zwracam się do innego, fizycznego człowieka, bardziej jest to głos do środka, wierszem szukam w sobie odpowiedzi na pytania, problemy, które mnie nurtują.
Po drugie, jeżeli czujesz się urażony, co więcej, obrażony tak, mimo wszystko, niewinnym wierszem, to zastanawiam się czy Ty w ogóle czytasz jakiekolwiek książki, bo sięgając po pierwszą lepszą z brzegu, musiałbyś żyć w stanie permanentnego obrażenia.
Teraz może przejdę do meritum sprawy - zamieszania z p.l. W dwóch pierwszysch strofach stosuję 2 os. l.p, a następnie zmieniam to na 1 os. l.p. Cóż chchciałam przez to osiągnąć? Miałam na celu pokazanie jak często uciekamy od własnej osoby i szukamy naszych wad i błędów, byle tylko nie przyznać się, że problem tkwi w nas. Zmaiana osoby po drugiej strofie to przemiana p.l - on nagle rozumie, że to nie INNI, tylko on i tym właśnie jest podyktowana cała ta zmiana.
Podsumowując - krytykę formy przyjmuję w całości, rzeczywiście jest niedopracowana, ale o treść będę walczyć)
pozdrawiam

[Adam_Szadkowski]

Nie wiem czym sie tak Pelman zbulwersował.... Może czegoś nie wiem...


Adam

[Martyna Natasza Świątczak]

Lubię słówko "bajzel" Jest uroczo dźwięczne