Samotni we dwoje (cz.II)

[Vegga]

Małe m – 3, stara kanapa, jeszcze sprzed ślubu, ubrana w kraciasty koc, niebieska poświata telewizora emitującego kolejny odcinek serialu kryminalnego, dwie szklanki z niedopitą herbatą, dwie pary kapci i dwie gazety.

- Anetka dzwoniła. – Leżąc wygodnie pod kocem, powiedziała chyba bardziej do gazety niż do niego, poprawiając przy tym uparcie zwisającego papilota.
- Aha. – Mruknął nie podnosząc oczu znad wyników ostatnich rozgrywek.
- Rozsiadł się w tym fotelu i nic go nie obchodzi – Pomyślała. – Nie zapytasz co u niej? – Dodała z wyrzutem.
- Co u niej?
- Kupili nowy telewizor. A Mateuszek płacze w przedszkolu. – Odpowiedziała automatycznie. - Dzieci mu zabawki podbierają i dokuczają, wszystko przez te okulary, ja mówiłam, że on będzie w nich nieszczęśliwy, mówiłam. Biedne dziecko.
- A co on baba? Nie potrafi się obronić? – Przewrócił stronę.
- Anetka chce go przepisać gdzie indziej. Ale Janek oczywiście nie i nie, zresztą czego by się po nim spodziewać. – Spojrzała wymownie w sufit. - I tak im się dziecko nabawi jakichś kompleksów i nie wiadomo jeszcze czego. Boże Kochany, biedny Mateuszek. Ale Ciebie to oczywiście nie obchodzi.

Obojętnie czy by go obchodziło czy nie, ona i tak uznałaby że nie, więc szkoda głosu. Omiótł wzrokiem reklamę wiertarek na przedostatniej stronie i sięgnął po pilota.

- Wiadomo, zero zaangażowania w sprawy rodzinne. Zero.– Skwitowała. – Pff... całe życie z wariatami. – Rzuciła zaczepnie ni to w przestrzeń ni to do niego, poprawiając guzik znoszonego fartucha. – Że człowieka czasem tak zaślepi i popełni błąd na całe życie.

Z rozmachem odkryła koc, wzięła swoją szklankę i poszła dolać sobie herbaty. Wracając spojrzała jeszcze do lustra, jak zwykle bezcelowo. Odruchowo.

- Co tak skaczesz i skaczesz po tych kanałach jak nakręcony?

Nie reagował. Usiadła ciężko na tapczanie, poprawiła okulary i wróciła do plotek na dziewiętnastej.

- Idę spać, nic nie ma – Wycedził w końcu.
- Oczywiście idź, idź – Powiedziała ironicznie. – Tyle z ciebie pożytku. – Dodała w myślach nie podnosząc wzroku.

Po pięciu minutach leżał już w swoim łóżku. Ona też zgasiła telewizor i wyciągnęła swoją pościel ze schowka w kanapie.
Zasypiając, już nawet nie myśleli, że chcieli by inaczej.

[Barbara_Pięta]

Sama esencja, tego, co potrafi stać się pomiędzy dwojgiem ludzi. Smutne, ale prawdziwe. Jakbym film oglądała Veggo. Doskonały kawałek. Pozdrowionka wieczorkowe :-)))/B.

[Piotr Rutkowski]

Z tą doskonałością, to bym się wstrzymał Basiu jednak troszeczkę mimo najszczerszej sympatii do autorki...

Rozbawił mnie początek, bo zabawiłaś się trochę w scenarzystkę. Napisałem kiedyś, że twoje pisanie jest typowo babskie, porównałem je chyba do seksu w wielkim mieście, i podtrzymuję to... teraz idziesz w strone literackich "telenowel" ...Dużo w tym życia codziennego, nie wnikam czy twojego czy nie, baaaardzo dużo ...scena babskich plotek, ...wiesz ostatnio usłyszałem, albo przeczytałem nie pamiętam...o takiej zasadzie. Jeśli piszesz o czymś banalnym, coś co było już milion razy, a przyznasz ze babskie plotki zna kazdy , należy ten banał przedstawić w jakiś ciekawy sposób a klasyczne m3 nie należy do najciekawszych miejsc.

No przykro mi, ale nie dotarło to do mnie w ogóle. Wiem. Nie musiało...

[Vegga]

BASIU:
No tak, smutne ale prawdziwe - samotność we dwoje to najgorszy rodzaj samotności. I oby od takiej jak najdalej.
A za pozytywną opinię dziękuję serdecznie i również posyłam wieczorowe pozdrowionka:)))

PIOTREK:
Kurcze no z reguły nie tłumaczę swoich utworów, ale tym razem mnie sprowokowałeś i się pokuszę;) Scena babskich plotek z brukowego ścierwa - o to właśnie mi chodziło. By ukazać ją taką jaka właśnie jest - rażąco standardową, przeciętną samą w sobie, typową.. tak samo klasyczne m3, kraciasty koc, papilot i fartuch, żona zołza i mąż, który na to leje. Ile jest takich "rodzin"? Mnóstwo. Nie chciałam tu pomysłu, chciałam czystego realizmu, to wszystko, a że nie dotarło - masz rację, nie wszystko musi. Pozdrawiam :)

PS. "Literackie telenowele"? Jak mam to rozumieć?