Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zakon

Włodzimierz_Janusiewicz
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/34574-zakon/

Rekomendowane odpowiedzi

Włodzimierz_Janusiewicz

Włodzimierz_Janusiewicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

deszcz bangla o szyby i w krew wino
podaję słuchając banglania
zamieniam na drobne skądinąd
talenty godne wykastrowania

jeszcze zawołasz marzę po cichu
i wrócisz w słoneczny poranek
tymczasem podciągam rękaw a Rysiu
w żyłę się wkłuwa bez klamek

wcięty pocięty w wannie ciepleję
płytki nie krzepną pofugowane
Ryszard kamerą uchwycić chce więcej
on płaci on moim panamem

jeszcze zobaczysz marzę po cichu
gdzieś w internecie na stronie porno
co wolno gdy dać chce się przychód
kobiecie będąc boga rogaczem

Anna Czyrska

Anna Czyrska

Opublikowano
Opublikowano

Nie podoba mi się a przede wszystkim to banglanie. Proszę popracować nad tym wierszem.
Używa pan w nim wielu słów, które się plączą i gubią.
Czytelnik popada w zamęt.
To oczywiście moje zdanie....


POZDRAWIAM

Włodzimierz_Janusiewicz

Włodzimierz_Janusiewicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie za maco.
Wiersz jest dennistością bagienną szelfem ściółki podszytą; w nieprawdziwości swej bezcielesny, obłąkańczo porymowany, próbuje dosięgnąć absolutu ostatecznego oddania i samokary ostatniej. Na próżno. Pocieszające, że autor ma dystans i nie zjednoczył się ze swym dziełem na tyle, by być życiopisarzem.

Joe VVhite

Joe VVhite

Opublikowano
Opublikowano

do mnie trafia ten wiersz piękny. troszkę za długo ale w dzisiejszym świecie rzazi minimalizm słów , gestów , znaczeń , skojarzeń, sms ma tylko 160 znaków. podoba mi się ten wiersz szczególnie:

jeszcze zawołasz marzę po cichu
i wrócisz w słoneczny poranek

...
jeszcze zobaczysz marzę po cichu
gdzieś w internecie na stronie porno


pozdrawiam ciepło.:)

Joe V V hite.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/34574-zakon/
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...