Przeszłość to tylko książka

[Dominika Skurzok]

leży na ziemi stara księga
ulepiona z tej samej gliny
trochę narowista i zbyt pewna siebie
brakuje jej kilku ostatnich stron
wiem- ja je wyrwałam

zamknęłam ją na cztery spusty,
by uciec z lasu samotności
zapuścić korzenie wśród drzew podobnych do mnie
i przeczekać aż pająk
uplecie swą sieć między moimi gałęziami

los znów ją otworzył, doklejając
kolejnych kilka stron
zapisał na nich kilka znaczących słów-
chce mnie zniszczyć

wie, że w jej cieniu słońce do mnie nie dociera-
usycham i już niedługo będę samotnym
spróchniałym pniem

złość i szloch przez tą książkę przemawiał
nie chciałam znów jej czytać
musiałam ją spalić- teraz jestem wolna

[Dominika Skurzok]

Doskonale wiem, że wiersz nie należy do najlepszych, ale chciałabym znać opinię innych na jego temat. Serdecznie zapraszam do komentowania, z góry dziękuję i pozdrawiam! :)

[Antoni Leszczyc]

Oj, nie należy on do najlepszych :)

'ulepiona z tej samej gliny
trochę narowista i zbyt pewna siebie'

W kontekście tego, że piszesz o książce to dość niezręcznie wypada. Ulepiona z tej samej gliny - jak kto? Można się domyśleć - ale też niezręczne.

'las samotności' - straszny banał :/
'chce mnie zniszczyć' - tragikomiczanie brzmi

Słabe, niestety.

[Ona_Kot]

faktycznie słabe
a narowista księga żałośnie śmieszna

przykro mi,
pozdrawiam