Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie będzie znowu tego całego zakręcenia,
i wielkich bolączek i romantyzmu,
który minął
i wciskania się w sukienki przeszłości!.
Nie będzie znowu wódki nad ranem,
w knajpach,
gdzie napici barmani bełkoczą,
a świat po drugiej stronie stołu, staje się nagle jasny i pełny.
Nie będzie ponownego się zastanawiania jak dojechać do domu,
jakie słowa wypowiadać i jakim tonem.
Nie będzie znowu blubrów sądzenia ludzkości
i wierszem spowiedzi kładzionych na karb taksówkarza.
I tego i tamtego i owego, śmego.
Dobranoc.


[sub]Tekst był edytowany przez Joanna_Felicja dnia 22-11-2003 09:12.[/sub]

Opublikowano

...czyżby blubry?

niestety nie wiem w czym rzecz bo jestem na wschodniej stronie...

w sumie nie gustuję w takich utworach - dosłownych i dość obszernych ale przeczytałem z zainteresowaniem i muszę przyznać, że widziałbym w tym raczej dramatyczną piosenkę ...w wykonaniu np. Pani Kasi Groniec albo Edyty Geppert...

i co to są blubry???

pozdrawiam
Piotr Mogri

Opublikowano

No właśnie, czy to aby na pewno jest wiersz? :-))).I chciałabym też zaznaczyć,że ów wspomniany romantyzm,nie bierze się z miłości.Blubry(rzeczywiście poznańskie); ja bym to okresliła,jako "nocne Polaków gadanie":).Pisane wczoraj w nocy,no takimż nocnym "czuwaniu"...coż więcej.Dzięki za komentarze i pozdrawiam serdecznie.
Poznanianka :-)

p.s.tzn.jakiego wersyfik. "się zastanawiania"?
[sub]Tekst był edytowany przez Joanna_Felicja dnia 22-11-2003 09:13.[/sub]

Opublikowano

hehs...
..dopiero teraz ..zwrocilam uwage na tytul...
..jest...fenomenalny...:]....
..hehs... uwielbiam to : bo nie !!!....
...jak mam focha(a mam czesto)
...wlasnie taka odpowiedz najczesciej w moich ustach :)...
...np. :..dlaczego nie chcesz rozmawiac?
..bo nie !...
...
..ech.. pozdrawiam ...:)...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Poetyckich dusz nie trzeba siać, ani też rodzić w bólach i mękach. Wychowywać, hodować pod parnym kloszem, by wydały owoc cierpki w smaku. Odbijający się palącą zgagą. Trujący wręcz dla serc i myśli.     Poeci to kamienie  pozostałe na krańcach ugorów. Przysypane piachem,  zaplątane w powój i oset. Ukryte w cieniu  rozplenionych, strzelistych pokrzyw. Rdestów i krwawników. Łaskotane liśćmi paproci. Zasłuchane w opowieści wichru. W pieśni chóru chmur, zwiastujących ciepłe, letnie burze.     Niezauważone, nieważne, nieistotne. I przez to twarde i nieustępliwe. Nie straszny im skwar ani deszcz. Mróz kąśliwy i mokry śnieg. Są przerzucani i kopani. Bez prawa do miejsca, które nazwali by domem. Azylem dla spokojnego bytu. Niełatwa to rola. Są tacy, którzy pękają. Obracają się w kruchy proch. Bo są zbyt czuli, lub biorą na siebie więcej  niż ktokolwiek mógłby znieść.     Są jednak kamienie zbyt ciężkie i stare. Olbrzymie głazy ostałe od pokoleń, na straży szlaków, mogił czy duktów. Stoją na bagnistych i leśnych rozstajach w płaszczach z mrocznego mchu. Ich żywot spisały,  solne naloty na powierzchni. Zapytane, nie odpowiedzą. Zaczepione, będą milczeć jak grób. Pogłaskane czule, będą zimne jak trup.     Ich czas minął. Ich cywilizacja odeszła. A poezja stała się tajemnicą. Wierzą tylko w upływający czas. Mówi się, że widziały pierwszą śmierć i dożyją zapewne finalnej zagłady.     Ja już dawno rozpadłbym się, klnąc i pomstując na poboczu rowu. Lecz mieszkam w samotni prawdziwej. Gdzieś w środku kniei niczyjej. I mam się świetnie. Milcząc, zimną stagnacją. Gdybym miał jeszcze serce sprawne to biłoby dla kogoś teraz. Krusząc mnie, niszcząc i ośmieszając. Drwiąc ze mnie bez litości. Tylko dlatego, że kocham siebie. A nienawidzę pustego uczucia do człowieka i jego ułomnych słabości.      
    • @Berenika97 Wierszyk  nieskomplikowany, to nie mogłem się powstrzymać i tytułem przymóżdżyłem ;) Heidegger mówił o 'Sein zum Tode' i chociaż nie mam aparatu aby naprawdę zrozumieć tego faszystę, to poetycko jest to bardzo inspirujące. Ale wszystko, co napisałaś - może z tego wynikać. Dziękuję.
    • @KOBIETA   Doprecyzuj, jeśli nie wypada to na priv.
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @hollow man   Ten tekst można rozumieć różnie, ale z tytułem (dlaczego po niemiecku?) - to może o rozmijaniu się, o losie źle zsynchronizowanym z naszymi potrzebami. Życie to nie tylko to, co nam się przydarzyło, ale też  to, co nas ominęło przez złe wyczucie czasu.    A może „życie” jako takie jest zbyt krótkie, by pomieścić cały potencjał człowieka. Nasze pragnienia, marzenia i miłości? 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...