Patrzeć

[hewka]

gdy niebo gubi się na wysokości
czuję wibracje księżyca
bez dotyku iluzji liczę poświatę
w dzień kręcę pierścionki słońcu
przy tobie

jeszcze mgła obłokiem na szybie
miesza się ze smakiem kardemonu
w filiżance bez pośpiechu obok
kromka chleba z masłem

wtedy zbieram chwile
patrząc
jak czytasz poranną gazetę
na poważnie

niby banalnie bez akcji
na pozór jednostajne
jednak codziennie inne są obroty
ciał niebieskich w momentach
niedostrzegalne na wzorze
zmywalnej tapety

[Zielony promyczek]

Zaczyna się chłodem, przynajmniej takie mam odczucie, potem klimat robi się trochę cieplejszy. Ogólnie mi się podoba, choć nieco za długi.

[Arena Solweig]

Jesteś mistrzynią niby banalnego klimatu, zatrzymywania tych momentów niemal niedostrzegalnych w codzienności. Nic tylko usiąść i jeszcze raz zajadając pajdę z masłem, obserwować słoneczne pierścionki. Pozdrawiam zza gazety - Arena

[Eugen De]

Porwał mnie klimat wykreowany w wierszu, moze nazbyt widziany z perspektywy kobiety, ale czuje się "wibracje kężyca".Pozdrawiam.