Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tylko jeden wschód mego życia
patrzenia się w zamknięte okno
napinania nerwów zgarbionych pod ciężarem ram
nie mają jeszcze kształtu
szkło odbija się każdym dniem
minikosmos szuka nowego domu
nie wiem dlaczego
wchodzi z wielkimi niewiadomymi
do pejzaży sunących tramwajów
kobiet i mężczyzn – ich dzieci
rozwodowych kart deptanych codziennością
po drugiej stronie ma miliardy zachodów

ja tylko świat pod nogami
we mnie kwitnący

Opublikowano

Nie wiem, czy ktoś zauważył, to teraz okna strasznie często sie pojawiają :) To taka ciekawostka.
Ale treśc ciekawa. Technicznie tworzy się troche zbitek wersyfikacyjny - nie są równe, co pzreszkadza w czytaniu.
Ale nie jest źle.
Pozdrawiam

Opublikowano

tylko jeden wschód mego życia
patrzenia się w zamknięte okno
napinania nerwów zgarbionych pod ciężarem ram
nie mają jeszcze kształtu

szkło odbija się każdym dniem
minikosmos szuka innego domu
nie wiem dlaczego
wchodzi z niewiadomymi
do pejzaży sunących tramwajów
kobiet i mężczyzn – ich dzieci
rozwodowych kart
deptanych codziennością

po drugiej stronie ma miliardy zachodów

ja tylko świat
pod nogami kwitnący
we mnie


mały porządek niektórych (moim zdaniem)
niepotrzebności :)

Pozdrawiam T

acha wiersz podoba się

Opublikowano

Tomku - dziękuje, twoja wersja jest lepsza, ale ja zawsze mam w takim przypadku dylemat czy mogę wiersz poprawiony przez kogoś publikować np. na innych serwisie, czuję się dziwnie nieswojo, jakby oszukiwała czytelnika, ale dziękuje!
reszta - okna, nie okna, one dużo mówią, pomysł z oknami chodził za mną cały weekend, ale nie miałam ni pióra ni klawiatury, więc dzisiaj jak się już dorwałam do mojego krakowskiego komputera to żadna siła kosmiczna mnie oderwać już nie mogła:)
pozdrawiam serdecznie i dziękuje wszystkim za komentarze
Reginka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To takie wolne skojarzenie, a sama piosenka jest bajeczna.  Pozdrowionka. 
    • @huzarcApokaliptyczna wizja, pełna napięcia między rozpadem a tęsknotą za trwaniem. 
    • Bardzo delikatnie wplotłaś poezję za pomocą zaledwie  kilku słów. Tak. To na pewno ta mgła znad fordów :) Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         
    • @Migrena To jest znakomity, gęsty od metafor tekst, który bierze na warsztat jedno z najbardziej wstydliwych doświadczeń i zamienia je w epicką, surrealistyczną podróż w głąb "piekła". Niezwykle operujesz kontrastem. Z jednej strony czytam o naturalistycznych konkretach a z drugiej język kultury i religii. I ta świetna groteska - polip porównywany do dzieł Caravaggia i skarbu Tutanchamona. Można w ten sposób dystansować się od fizycznego bólu i wstydu. Rozbawił mnie lekarz - artysta , który jest przerażający dla pacjenta. Ale atmosfera jest jak z horroru zmieszanego z absurdem. No po prostu świetny. Uśmiałam się. Już wiem, komu go przeczytam. :))))   Ps. A wiesz, co powiedział polip? No cóż, czekałem, aż ktoś to wreszcie powie. „Caravaggio by się popłakał”. Wiedziałem, że ta cała skromność i ukrywanie się w kącie śluzówki kiedyś się opłaci. Kto by pomyślał, że te czerwone ściany i fatalne oświetlenie staną się moją prywatną Galerią Uffizi?    
    • Odpowiedz mi o szczerości, po tamtej stronie lustra. Powiedz mi o tym wszystkim, czego pragnę — nie słyszeć.   Rozsuń zasłonę odbić, gdzie milczenie pulsuje jak serce, a każdy cień mojej myśli zdradza więcej, niż ośmielam się przyznać.   Odsłoń to, co drzemie w połyskach szkła, w załamaniach światła pamiętającego błędy, i w linii ust, którą zbyt często uciszam, gdy pytania wracają jak niechciane echo.   Powiedz mi o prawdach, które śnią się jeszcze przed słowami, o lękach wierniejszych niż obietnice, o pragnieniach drgających — mimo woli.   I odpowiedz bez litości, choć słuchanie boli jak zimowy oddech: co zostaje ze mnie, gdy spadną maski, a jedynym świadkiem jest szkło, którego nie da się oszukać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...