Księżniczka

[Malwina Dąbrowska]

Malwinę zamknęłam na wieży. Będzie tam miała dogodne warunki do zapuszczania korzeni włosów w oczekiwaniu na księcia. Książę i tak się nie pojawi. Ostatni stracił głowę dawno dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami. Ale Malwina o tym nie wie. Pewnie nie chciałaby się dowiedzieć.
Myślę, że z samotnością też jej powinno być dobrze. Doskonale podkreśli jej opuszczoną talię karku. Odwróci uwagę twarzy od bijącego w pojedynkę serca. Na pewno będzie długo
i dobrze się trzymać.
Może nie nastąpi to od razu, ale wkrótce Malwina się przyzwyczai.
Zawsze była skłonna do ustępstw.

Z mojego stanowiska widzę roztaczające się szerokim łukiem pole łez. Malwina płacze. Nikt nie śpieszy jej na ratunek. Wyciera smarkaty nos w chusteczkę, którą miała przywitać księcia. Chusteczka przyjmuje zmianę losu bez protestu. Daje się pognieść i zwinąć w kulkę. Malwina chyba zdaje sobie sprawę z tego, że to już koniec krucjaty.
Książę i jego rumak nie przybędą. Smocze szpony zła nie zostaną ukrócone.
A podpisanie aktów oddania przełoży się na nieskończoność.
Włócznia przeszywa niczym nieuzbrojone serce Malwiny. W dowód męstwa Malwina postanawia zrezygnować z podtrzymywania chusteczki.
Rzuca nią, lecz gdy chusteczka ma wypaść przez okno, otwiera dłonie i zapewnia jej łagodne lądowanie. Szybko chowa ręce do kieszeni. Nie lubi pokazywania na palcach dobroci. Jeszcze ktoś niepowołany mógłby to zobaczyć, a potem komisyjne badanie dotknięcie i świat dowiedziałby się, jaka jest pełna ciepła. Malwina wstydzi się temperatury swoich uczuć. O ile to tylko możliwe przechowuje je w lodówce i podaje tylko na zimno. Czasami odgrzewa na wyraźne zamówienie, lecz zdarza się jej to niezmiernie rzadko.
Tak naprawdę menu nie obejmuje tego, co Malwina potrafi zgotować w rzeczywistości.

W rzeczywistości Malwina stoi na starcie parapetu i szykuje się do skoku w dal. Przysiada. Przekłada prawą nogę. Przekłada lewą nogę. Dodaje rękę. Ledwie się trzyma. Po chwili wycofuje się. Jak zawsze. Malwina nie jest pewna tego na co liczy. Niespokojna o to, czy ktoś dostrzegł jej działania dla bezpieczeństwa jeszcze kilka razy wychyla się przez okno.
Noc spędza przy telefonie. Nie otrzymuje alarmujących sygnałów.

Poczynania Malwiny obserwuję z dotkliwą przyjemnością. Odkąd zamknęłam Malwiną na wieży w nocy oddycham głęboko. Mam poprawne sny. Nie rozbudzam nadziei.

[Marcin Gałkowski]

Uczucia mam trochę mieszane. Fajny pomysł, odnajduję w tym jakieś przesłanie, kilka ciekawych określeń. Tylko chwilami ciężko się czytało. Ale i tak dobre=). Plusencjuszek=)
pozdr

[Sanestis_Hombre]

coś w tym jest ale nie odważę się wyjawić co... może to być nadinterpretacja

by the way jak mawiają Angole - ludzie choć chcą być wolni, to najlepiej się czują w ograniczonej przestrzeni - taki paradox
pozdr!