Szkielet Tytusa w rzymskiej willi

[Tomasz Pietrzak]

Jakubie. Co wyrzuciło go na powierzchnię, jakie spiski
dębowych korzeni nie pozwoliły mu wrastać we wstęgi
triasów, jur, kred? Jaki to praprzodek ojca praprzodka
nie mającego zdjęcia w albumie, imienia zamieszkał
z nami w ogrodzie? Dlaczego milczy? W tej pozie
jest podobny do nas obracających w ustach skamieliny
dni, przemijających w patrzeniu na siebie z dystansu er.

Ponoć, tak to już jest urządzone po macoszemu;
podlegamy tym samym porywom, zmianom pozycji
wobec słońca. Nawet nasze zmarszczki są jakby
dziedziczne, powolne pęknięcia i otwieranie się
ziarno po ziarnie, to znikanie w zaświatach
Flawiuszy i Sewerów.
W jego domu, naszym ogrodzie.

[jacek_sojan]

"patrzenie na siebie z dystansu er" - peel zwraca się do przedstawiciela Izraela, Jakuba, w kontekście postaci Tytusa /odpowiedzialnego za zburzenie Jerozolimy/ i innych patrycjuszy rzymskich: Flawiusza i Sewera;
wobec erozji czasu /znikanie w zaświatach/ - kwestie "historyczne" dla peela tracą na znaczniu, ulegają zatarciu jak rysy na posągach byłych władców;pojęcie "obcego" i "swojego" staje się abstrakcją, która spokojnie może trwać w bezczasie; nie wadząc i nie boląc.

medytacyjny klimat wiersza zagarnia wyobraźnię, zawłaszcza - nie żal, że wiersz krótki, potem on długo jeszcze "mnie czyta";

[Tomasz Pietrzak]

Panie Jacku, pana komentarze zawsze bardzo wiele wnoszą w moją autointerpretacaję wiersza, ukazują mi te aspekty, które ja czasem przeoczę, za co jestem wielce wdzięczny.

pozdrawiam.