Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chatę przygniecioną
Słomą i czasem,
Jabłoń zdobioną
Różowym kwieciem,
Malwy w spódniczkach
Kąkole w kłosach,
Gdzie takie miejsca
Jeszcze znajdziecie?

Garnki gliniane
Na krzywych płotach,
Dróżkę wiodącą
Gdzie słońce pali
I gdzie są ci ludzie
Co w znojnej pracy
Ręce ranili
I przy tym śpiewali?

Gdzie te dziewczęta
Z zaplecionym warkoczem
Co jeszcze potrafią
Się wstydem rumienić?
Spokojne niebo
I nic się nie spieszy,
Tam nawet dymy
Potrafią się lenić

Więc jeśli pamiętasz
I może wiesz
Gdzie taki się jeszcze
Obraz zachował
Już teraz chętnie
Podam ci rękę
Tylko mnie zabierz
I tam zaprowadź.



30.04.2003.

Opublikowano

znaszli ten kraj, gdzie lico coś tam dziecięgcieliną pała ? ( czy coś takiego, hehe)...
Ale poważnie - nie w moim guście, ale jeżeli już pisac nastrojowo, to właśnie tak...
Chociaz ta puenta... Ale obrazek sam w sobie przyjemny
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja żyję na wschodzie
na wschodzie!
I potwierdzam stoją. Z każdym rokiem mniej ich. Takie chaty chętnie 'zbierają' skanseny. Wiem bo mojej prababci chata stoi w jednym.
Wiersz klimatyczny, ale żeby na kolana, to to to nie :)
Pozdrawiam. JaM

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ja to koleś wale ciałem o podłogę  mam taką metafore od dawna w głowie że gdyby ktoś wparował do pokoju w którym się chował i zobaczył mnie jak bezsilna wola nie potrafi nad drzacym ciałem zapanować co w drgwwkach o parkiet uderza to bym im powiedział że tańczę brejkdensakmwtw przyniesie mi klonazepam na ratunek bo to brejkdensowanie to zwykle klamstwo co ukrywa prawde o padaczce i to nieraz w opcji ciała jak grandnmal ale z zachowanirm świadomości gdzie mówię wam bujam klejąc dwujki trójki wielokrotne jakbym był podpisanym przez eminema rapgodem  to jedy potrzebne choćby dziś tylko mi  wyżyć się by poczuć co we mnie tkwi you will say i hurt myself to check that (or if sorry for myenglish but polish is the language of poetry) my sins to whisper to screm what i did  ale ale ja wale cialem o podłogę ale wciąż nie trafiam glowa głową o parkiet o kant stołu na drodze a Ty autorze nje wal głową o parapet  ja to zrobię za ciebie dla ciebie oszczędzaj się 
    • @Wiechu J. K. Uciekam z sieci na przestrzeń nieokiełznaną i wracam z tym co tam odkryję. :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie zdążyła... w bryle lodu... jest w człowieku coś takiego, że w jedną stronę jest szybko, w drugą czasami nie ma sposobu... Wiersz daje do myślenia.   Pozdrawiam :)
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Poet Ka   Podoba  i się  pomysł kompozycyjny - ogień jako klamra spinająca trzy przełomowe momenty życia bohaterki -  utratę domu, utratę ukochanego i niemal utratę ręki. Dzięki temu tekst nie jest zwykłą chronologiczną biografią, tylko czymś bardziej przemyślanym. Bardzo podoba mi się ton – ciepły, ironiczny, bez sentymentalizmu ("ta warszawianka z wysokim czołem", "Klara staniała").  A puenta z mężem ("teraz to już moja ręka") to jedno zdanie, które mówi więcej niż niejeden cały akapit o miłości. Tekst świetny.  Brzmi jak  osobista kronika rodzinna.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...