nie jest nam daleko

[Patryk_Nikodem]

mróz pozwala bawić się
w astronautę. po godzinach
dworzec jest agresywny.

w oczekiwaniu na statek
jestem [et]nologiem. badam
obrzędy picia denaturatu.

ławki są pod prądem. roi
się tu od psychopatycznych
mistrzów karate.

jeden z obcych nawiązał
ze mną kontakt. pokrętnie
prosi o jedzenie w płynie.

mała rewolucja. jeszcze
kilka kroków i wystrzelą
pistolety. upadnę jak oni.

[Yasioo Zimiński]

podoba mi się wiersz, ale mam zastrzeżenia co to "pokrętnie/prosi o jedzenie w płynie". mogłbyś pomyśleć nad czymś lepszym, bo czytając to odbiło mi się porannym chlebem. pozdrawiam

[Tali Maciej]

mocny tekst, widać że autor jest obserwatorem rzeczywistości

oglądałem kiedyś dokument w którym jeden mieszkaniec dworca wypowiedział taką kwestię "żeby przeżyć trzy dni potrzebuje ok 10 z- 15 zł a jak wypiję denaturat to jestem przynajmniej przez te trzy dni nieprzytomny i nie czuję głodu"

wiersz na plus
zaczynam się przyzwyczajać do twojego pióra, masz ciekawy styl

nisko się kłaniami pozdrawiam

[Eugen De]

Klimaty depresyjne i prawdziwe. Jedzenie w płynie to po prostu to tzw.chleb w płynie czyli żytnia.Ładnie skonstruowany.Gratuluję, masz "pazur" obserwacyjny!Dobry dla dziennikarza. Pozdrawiam.

[Oscar Dziki]

Patryku, "obrzędy" są nietrafione. Denaturat jest pity bezceremonialnie:).
Poza tym jest b. dobrze.
Nie jesteś warsztatowcem. Nie ma u Ciebie nigdy popisów, ale tez z rzadka trafiam zgrzyty.
Twoje wiersze to taki kumpel, z którym warto pójść na piwo, bo zawsze ma dla mnie jakąś anegdotę.
Zdecydowanie lubię Cię czytać.

Pozdrawiam

[Jacek Mucha]

Bardzo kręci mnie taka metodologia opisu świata:)
Do ulubionych, i to zdecydowanie.
Tylko ten wers z jedzeniem w płynie trochę nizej od pozostałych.
Pozdrawiam. JaM