Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spod powiek przyciśniętych
fizyczną niewiarą we własne - ciasne
horyzonty czarnowidztwa
nie wszyscy mają
przykrótkie myśli
może też nie zawsze

łza ciężka jak ziemia
morze słona
dodatek do sosu
niedzielnych powierzchowności
pływa

nie kona?

jak się Panie narodzić
by pozbyć się ***ot wszystkich

Opublikowano

panno Nikuła, dzięki za sosowe parady- zyczę ciepła, weny i zdrowia do pisania wierszY
Jacku, wczoraj przekonałam się co to znaczy nieodpowiednia niania- ależ umęczy! pozdrawiam i zyczę cierpliwości ,zdrowia do wychowania i kaski na nianie!

Opublikowano

tak, bardzo mi sie podoba...nie jestem coprawda w takim szoku jak po przeczytaniu wiersza Samo zło, ale dość podobnie. pierwsza strofa moim zdaniem bardzo wymowna i obrazowa...taki troche trzon do reszty. warto siedzieć na tej stronie pięć godzin żeby przeczytać coś takiego:) pozdrawiam i również najlepszego w nowym roku.

Opublikowano

Dziewuszko, powiek nie obetnę -ze względu nawet na to-że zaszczycili mnie Oskar i Vacker, a wiem z doświadczenia że to co tychże panów drażni jest oki, bo oni nie są sentymentalni, ale to przyjdzie z wiekiem, prawa natury są niezmienne!
Oskarze, jestem Ci niezmiernie..., tylko tyle nieścisłości znalazłeś, to całkiem niezle- dla mnie oczy...wiście(tu bez powiek),powieki bez soli są niesmaczne- próbowałeś?
a rym specjalnie, bo lubię i go bronię, wiesz ile mnie to kosztowało ze tak się zrymowało?
Vacker, wiem że drażni, ale to też chciałam zwulgaryzować, bo mnie denerwuje ta cholerna ciasnota widno i kręgów coniektórych,
to tyle mojego! a Wam szacowni- dzięki!!!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...