Prawdziwa miłość

[Dominika Skurzok]

jego ramiona niebieskie oplotły ją
jak wstążki będące przybraniem róży
na skronie nałożył jej wianek
wart więcej niż złoty diadem

dłonią delikatną
gładził jej półżywe policzki
ciesząc się chwilami z nią spędzonymi
jak bukietami kolorowych kwiatów
barwiły monotonię codzienności

uśmiechnięty patrzał na nią

twarz jej była blada i pomarszczona
usta sino-purpurowe lekko drgały
jak gdyby chciały coś wymówić
w końcu wymamrotała:
„odejdź - nie trać czasu”

wiedział że gdyby odszedł
straciłby wiele więcej

dusza jej uniosła się ponad ciało
i samobójczym ruchem zasunęła powieki
przeniknąwszy w głąb jego serca
zamieszkała tam
na zawsze