Filigran

[Sangwia Zis]

W te poranki, zachłannie błękitem spowite,
budzę się szczelnie otulona świtem.
Po chwili, po cichutku wystukuje rytm
ten ład co niedawno tak bardzo mi zbrzydł,
lecz w głębi mą duszę napełnia zachwytem.

W te wieczory dojrzałym kwieciem pachnące,
gdy już zgubię dniem zmęczone słońce,
pod całunem smutku padaja wszystkie drzewa.
Gdy juz wiatr ostatnią kołysankę mi wyśpiewa,
potłuką sie wspomniane z porcelany miesiące

i nie będzie już przeszywanych paciorkami dni,
wiec śpij, w klimacie moich oczu, śnij.

[nathaniel]

Szanowna S.

to pierwszy wiersz który zwrócił moją uwagę...

spodobał mi się zamysł jaki prześwituje przez Twój wiersz - sam wiersz jest nie-do-przyjęcia.
wybacz, że tak kaleczę pierwotny kształt - ale wg mnie tyle słów wystarczy, by stworzyć filigran

"Filigran"

zachłanne spowicie błękitem
wieczory pachnące kwieciem

tłuką sie wspomniane z porcelany miesiące

śpij w klimacie moich oczu, śnij.

pozdrawiam

[Sangwia Zis]

mogloby tak byc, ale ja jednak pozostane przy pierwotnej wersji ;)
niech Twoja propozycja pozostanie Twoja interpretacja, niemniej dzieki za komentarz.
Pzdr. :)

[jacek_sojan]

Szanowna Autorko: pozwól sobie wytknąć te wszystkie "spowicia- błękity-zachwyty-kwiecia pachnące-zmęczone słońce" jako kiepskie naśladownictwo poezji XIX- wiecznej; a może także szkolno-pamiętnikarskiej; taki wiersz może tylko w sposób niezamierzony wzbudzić u czytelnika kolkę - ze śmiechu, choć właściwie taka świadomość artystyczna, jaką Pani tu prezentuje, jest paraliżująca i zniechęcająca do jakiejkolwiek lektury. Pytanie - dlaczego nie spróbowała Pani najpierw w dziale dla początkujących? Pozdrawiam zachęcająco. J.S.

[Messalin_Nagietka]

widzę wiersz rymowany i nie wiem co napisać - sangwia – czasem wydaje mi się, że na siłę rymujesz, próbujesz wyrównać ilość sylab w linii, myślę, że jeszcze nad tym musisz poćwiczyć
z ukłonikiem i pozdrówką MN