Konwersacje z białym krukiem

[Tali Maciej]

byłem w parku
obserwując deszcz liści
rozmawiałem z gołymi drzewami
mimowolnie wypuszczając parę z ust
która tworzyła wokół mnie
cieniutką woalkę rozkołysaną
szeptami Boreasza*

nagle sfrunął do mnie biały kruk
usiadł na skraju ławki

…nieśmiałą konwersację
rozpoczęliśmy w momencie
w którym
"ukośne promienie
zachodzącego słońca"
przebijały się przez szare
kłębowisko chmur

towarzysz mówił szeptem
ubolewał nad zmierzchem klasycyzmu
wyszczególniał dzieła godne uwagi
-młodzież już nie czy ta(k)
odrzekł ze smutkiem

-niczym zimowym puchem obsypał kurz
księgozbiory wieszczów
i nikt się już tym nie przejmuje
słychać było gorycz palącą podniebienie

podbiegła do nas grupka dzieci
aby złapać odmieńca, dla białych piór
tak szlachetnie czystych
nie próbowały poznać, chciały na własność
skażone materializmem rzeczywistości
spłoszyły mego towarzysza,
który bijąc skrzydłami w powietrza toń
schował się pośród labiryntu gałęzi
jeszcze go przez chwilę śledziłem
lecz wraz z zapadającym zmrokiem
przemienił się w jednego z wielu
czarnych pobratańców

zmarznięty wstałem
i poszedłem w ślad
za nim

[StukPuk]

gdybyś poświęcił temu tekstowi więcej pracy mógłby być lepszy - są ciekawe momenty, ale sąsiadują z kiepskimi; zawsze drażnią mnie jako czytelnika takie oczywistości jak 'ostatnie promienie zachodzącego słońca'. Strasznie to przegadane - przecież wiadomo, że skoro ostatnie promienie, to słońce zachodzi - zamykasz pole do popisu wyobraźni.

Zupełnie zbędne wydaje się też być słowo 'szare' przy kłębowisku chmur - jest to kolejne zjawisko, które kojarzy się z szarością, więc znów przegadujesz.

Gdyby odtłuścić ten tekst z niepotrzebnych słów nabrałby wartości, choć czepiaci rzekliby, że to kolejny truzim.

pozdrawiam ciepło
Iga

[Tali Maciej]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

całośc pisana była z myślą o opowiadaniu, ale naprawdę zmarzłem w parku i tylko tyle mi zostało, skleciłem zebrane myśli w kupe i powstało coś takiego

co do ostatnich promieni zachodzącego słońca, to jest moje ulubione zdanie, które pojawia się w powieściach Dostojewskiego, jest to kojarzone z motywem śmierci, kurcze powinienem to dać w cudzysłów
dzięki za wizytę i za słowa krytyki przyjmuje na barki i wracam do poprawek

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[Espena_Sway]

Maćku, wiersz może nie super, ale ma coś w sobie. mnie osobiście te banalne wersy nie przeszkadzają, ponieważ są wplecione w naprawdę dobre.

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

[Tali Maciej]

dzięki Espena za odwiedziny, miło cię tu gościć

nisko sie kłaniam i pozdrawiam

[jasiu zły]

Mnie tu brakuje jakiś walorów estetycznych - środki stylistyczne, które stosujesz jakoś nie wydają się przekonywujące do tego utworu. Może przerób jakoś? Bo w sumie, to wiersz zawiera pewną refleksję (mało oryginalną, ale zawsze coś), więc może warto go 'ulepszyć'?

Tak sobie jak na razie.

pozdrawiam.

[Tali Maciej]

zgodzę się z twoimi słowami, myślę, że najpierw go odchudzę a później odrobine dam mu przytyć w jakieś metafory
dzięki za wizytę nisko się kłaniam i pozdrawiam

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Skasowałbym w ogóle fragment z zimowym puchem. Reszta jest rewelacyjna, nic innego nie radziłbym kasować.

pozdrawiam /Arek

[Jay Jay Kapuściński]

jestem za odgadaniem, poza tym towarzysz nie za bardzo pasuje. Na razie wiersz ma swoje momenty, ale mógłby mieć lepsze i dłuższe, gdybyś nad nim jeszcze trochę popracował.

pozdr.

[Tali Maciej]

Arku Jayu i Alter dzięki za słowa krytyki wezmę na barki i zaniosę do warsztatu, niech tam leżą a może coś z nich rozkwitnie jak je podleję kroplą natchnienia
dzięki za wizytę nisko się kłaniam i pozdrawiam