Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pierwsza miłość

Luthien_Alcarin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Luthien_Alcarin

Luthien_Alcarin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pierwsza miłość
miała zapach zbożowej kawy
takiej jaką piło się by poczuć
dorosłość

gorzko korcił jej smak

i otulałam się nią
jak ciepłym kożuchem
na mleku
pitym z ulubionego kubka

dziś i on ma przetrącone ucho
nie tylko jego czas wyszczerbił

- ja i nawet my
(niefortunnie rzucone z wiankiem na wodę)
połamało się
skuliło

z truchtem czasu
przejęzyczyło do
chrząknięcia

takie już dorosłe
szczerbate szczęście
- nie może mnie rozgryźć

ręce mam zbyt spokojne
pijąc kawę
pisząc ten wiersz

i spojrzenie
nie wybiega w przyszłość
w podskokach

tylko idzie -
- statecznie

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Lekko przegadany ;) ale klasowy!
A momenty zachwycające oko:
takie już dorosłe
szczerbate szczęście
- nie może mnie rozgryźć

Zabawa ze skojarzeniami jest fajna i b. twórcza, pobudzjąca wyobraźnię czytelnika - byle nie przesadzić, czasem warto wykreślić nawet świetny kawałek (zaoszczędzić do kolejnego dzieła ;)
pzdr. b

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • EsKalisia
      Kobiety do wierszy!!!

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To prawda! Protestanci robią robotę  Zdecydowanie paradoks. Dobrze to odczytałes. Ja sama bym tego lepiej nie zinterpretowała!:)
    • Myszolak
      jasny dzień

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @bazyl_prost U mnie dzisiaj też ładnie :)
    • Nata_Kruk
      Nie_gramatyczny podbierak

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      @Berenika97... @vioara stelelor...  Berenika... mnie też nieraz brakuje słów, żeby dać coś sensownego w wersy, gdy pomysł nieco wariacki. Dobrze zauważyłyście, ten wiersz celowo jest tak napisany, troszkę prowokacyjnie "grzebie składnię" i klasyczną interpunkcję darowałam sobie. Dawno już chciałam wpleść w "coś" oksymorony, homonimy, jakiś pleonazm, no i jest też... masło maślane, jak np. równe połówki... co słyszy się tu i ówdzie na ulicy... Cis, cis-moll..i cztery krzyżyki, żeby potem mieć.. może - morze(m) i.. żadnego. To tak z grubsza.  Wielkie dzięki za te analizy i dostrzeżenie przyczynku dla takiej treści oraz zabawę.. "językowym tworzywem".. Kłaniam się w podzięce i pozdrawiam.    
    • bazyl_prost
      jasny dzień

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      oto jasny dzień nastał dobrze że wszystko poukładane księżyc piękny na niebie niebo prawie bezchmurne i tak jakoś jaśniej zrobiło się w głowie i w niebie załóż kapelusz
    • vioara stelelor
      Marynarz

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi zimowej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Ty na plaży siedzisz w dni troskliwie pogodne; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, niby ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma. I na moim ramieniu jarzy się surowy, miłosny ex libris.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...