Otwórzcie okna

[Michał_Zawadowski]

Wśród wielu miejsc, które lubię odwiedzać, ważną pozycję zajmują parki. Oazy zieleni w morzu szkła i betonu. Gusta są różne. Nie zawsze słynne jest najlepsze. Nie zawsze umieszczane w przewodnikach, albumach – najcenniejsze. Tak też jest z parkami. Nie Łazienki, nie Agrykola. Nie wszystkie dobrze znane, uczęszczane przez rodziny z małymi dziećmi, starsze małżeństwa na emeryturze. Nie miejsca gdzie się karmi gołębie, patrzy na lustro wody. Moje parki to zwykłe skwery nad Wisłą, na Powiślu, czasem betonowe pasaże, poprzedzielane krzewami, jak na Bródnie.
Skwery mają swój dzień i noc. W ciągu dnia wychodzą gówniarze. Sam krążyłem w liceum wśród skwerów na skarpie wiślanej, pod dworcem Powiśle. Tropem małolatów granatowe mundurki Straży Miejskiej i dresy albo bigstary krótko obciętych wyrostków z okolicznych zawodówek. Każdego dnia wyruszają na łowy, krążąc po peronach i pod szkołami, czyhając na nadziane, przytłuste dzieciaki, w modnych spodniach i kurtce Nike’a, z nowa Nokią w kieszeni.

W nocy parki to rejon pusty. Nawet bejów nie ma, chronią się przed chłodem w bramach i poczekalniach dworcowych. Po północy krzewy i trawniki stoją opuszczone. W centrum miasta, wokół Pałacu Kultury, na nielicznych ławkach pod przerzedzonymi drzewami siedzą czasem pary zgubione w nocnym trafiku, oddalone od całego świata.

Moje skwery ogranicza Powiśle. Bywam tam jeszcze czasem. Stara ekipa krąży po Smolnej, Foksal. Teraz my jesteśmy mastah. Wczoraj jeszcze gówniarze krążący po okolicy, sępiący szlugi, palący elemy w śmierdzącym kiblu liceum, pijący goudę w bramach, w których chwilę wcześniej zawszony bej zwrócił wino marki Torpedo, 3,30 za butelkę. Dzisiaj na zewnątrz informatycy, bankowcy poukładani w dobranym ubraniu, w środku tak samo zarozumiali, infantylni i kłótliwi o głupoty. Nie zmieniamy się. Te wszystkie trudne dzieciaki, o wypaczonych charakterach, zmieniają się w dorosłych o tak samo zakręconej osobowości. Nic nie ginie. Po osiemnastym roku życia wraz z dowodem nie otrzymujemy tabula rasa. Jedyna korzyść to bezproblemowy zakup fajek i alkoholu. Reszta problemów pozostaje.
Tyle tylko, że psy się mniej czepiają. Można usiąść po dwudziestej trzeciej na ławkach na skwerze przy Kredytowej z browarami. W piątkową noc podchodzi grupa krótko przyciętych karków w dżinsowych kurtkach. „Dobry wieczór, policja, dokumenty proszę”. Na widok legitymacji studentów nie robią problemów z piciem alkoholu w miejscu publicznym. Wystarczy problemów z marginesem. Ale gdy wyrośnięty dryblas wyciąga radia z samochodów na Jerozolimskich, w drodze na komisariat, na tylnym siedzeniu radiowóz tańczy. Siniaki nie robią się same.

Ulubiona pora na spacer po parku to piąta nad ranem. Gdy świt wstaje, z klubów wychodzą nastolatki o wielkich jak dwuzłotówka, naćpanych źrenicach. Czasem krążą po drodze donikąd wśród pasaży zieleni. Lubię wtedy siedzieć na ławce, wpatrzony we wschodzące słońce, wsłuchany w ciszę. Jedyna godzina, gdy przy jako takim świetle można pobyć sam ze sobą wśród morza z betonu.

Nie tylko parki gromadzą życie. Tak samo betonowe murki, asfaltowe boiska ogrodzone metalowym parkanem. Taki sam element miejskiego krajobrazu jak wszechobecne parkingi i chodniki – kiedyś krzywe, podziurawione płyty, dziś coraz częściej czerwona elegancka kostka. Tutaj żyje miasto, XIX-wieczne saloony dla ulicy obudowano betonem i pozdejmowano z nich dachy. Krążą skręcane blanty, butelki Królewskiego – dobry stosunek cena/jakość. Sam przychodzę czasem w soboty na boisko. Na betonie piłkę kopią małolaty. Osiemnasto-dwudziestokilkulatki siedzą wokół na pokrzywionych ławkach, z powyrywaną częścią desek. Weekend jak weekend. Nie w pubie, ale outdoor venue. Zwykła gadka. Ten zrobił dzieciaka, „pęknięta guma”, tamtego wyrzucili z hurtowni. Tamtemu, z technikum samochodowego roi się, że dostanie się na studia. Durne problemy dwudziestojednolatka z renomowanych studiów, opłacanego przez rodziców, szarzeją.
Obok krążą wyklęte grupy heleniarzy. Dobrze, że nawet osiedle się ich boi. Z nimi nastoletnie dziwki sprzedające kolegom z gimnazjum co zechcą, za 50 zeta. Pieniążki, kochane pieniążki. Cash Rules Everything Around Me.

Tak samo jak w „La Haine”, „Nienawiść”, wśród betonowych płyt odbija się echem hip-hop. Rap. Muzyka ulicy. Często muzyka pozerów i muzyka wieśniaków, zastępująca disco-polo. Grubawe nastolatki o zadowolonych twarzach, w markowych ciuchach od rodziców zakładają słuchawki i słuchają idiotycznych bitów grup z Poznania i Płocka. Obok nich gorzej ubrane, równie pryszczate wyrostki z bloków Grochowa i Targówka, z domów w Aleksandrowie i podwarszawskich miejscowościach, wsłuchują się w melodię warszawskich gangsta składów. Miasto pozerów, gdy nie można być prawdziwym nigga z Bronxu, jak nie ma Shaolin, wyrostki krążą po Śródmieściu południowym ze swoją rap-zajawką. Realia są jakie są. Każdy wyraża siebie. Każdy ma jakąś rację. Każdy może być moralistą. Ten łysy MC w czapce z daszkiem nawijający do mikrofonu, ten długowłosy brudas przygrywający na gitarze „Come As You Are” Nirvany. Również ja i ty. Może nawet za często ja i ty.

Wnioski? Spójrz dookoła. Życie w zamkniętym świecie takich samych, zapatrzonych we własny nos studentów, idiotów patrzących na ścieżkę kariery w korporacji. Trzeba czasem wyjść na ulicę, spojrzeć prosto w oczy ciemnym bramom. Pobłądzić po zaułkach. Zobaczyć życie. Zobaczyć krajobraz urban i industrial. Nikt nie wie jak będzie jutro. Dzisiaj - otwórzcie okna. Otwórzcie okna.

[Janek Cieślar]

”Wśród wielu miejsc, które lubię odwiedzać, ważne miejsce zajmuję parki.”
Czy nie lepiej zamienić „ważne miejsce” na „ważną pozycję”? To powtórzenie, nawet jeżeli zostało napisane specjalnie, razi.

„Oazy zieleni w morzu ze szkła i betonu.”
Nie lepiej bez „ze”?


”[...] siedzą czasem pary zgubione w nocnym trafiku, oddalone od całego świata.„
Nie lepiej zamiast „trafiku” wstawić „ruchu” albo zgiełku? Rozumiem, że w tym momencie zaczynasz wprowadzać slang, tyle że trafik brzmi co najmniej średnio.

”Moje skwery ogranicza Powiśle. Bywam tam jeszcze czasem. Stara ekipa krąży po Smolnej, Foksal. Teraz my jesteśmy mastah. Wczoraj jeszcze gówniarze krążący po okolicy, sępiący szlugi, palący elemy w śmierdzącym kiblu liceum, pijący goudę w bramach, w których chwilę wcześniej zawszony bej zwrócił wino marki Torpedo, 3,30 za butelkę. Dzisiaj na zewnątrz informatycy, bankowcy poukładani w dobranym ubraniu, w środku tak samo zarozumiali, infantylni i kłótliwi o głupoty. Nie zmieniamy się. Te wszystkie trudne dzieciaki, o wypaczonych charakterach, zmieniają się w dorosłych o tak samo zakręconej osobowości. Nic nie ginie. Po osiemnastym roku życia wraz z dowodem nie otrzymujemy tabula rasa. Jedyna korzyść to bezproblemowy zakup fajek i alkoholu. Reszta problemów pozostaje.”

Podoba mi się ten fragment.


”Wnioski? Spójrz dookoła. Życie w zamkniętym świecie takich samych, zapatrzonych we własny nos studentów, idiotów patrzących na ścieżkę kariery w korporacji. Trzeba czasem wyjść na ulicę, spojrzeć prosto w oczy ciemnym bramom. Pobłądzić po zaułkach. Zobaczyć życie. Zobaczyć krajobraz urban i industrial. Nikt nie wie jak będzie jutro. Dzisiaj - otwórzcie okna. Otwórzcie okna.”

Wnioski – nic nowego. Takie teksty czytało się już kilkakrotnie. Może mi spowszedniało to wszystko, bo sam mieszkam w Warszawie? Poza tym, slang i spolszczenia są w porządku, tylko za późno się wszystko zaczyna – nie zaszkodziłoby wstawić czegoś takiego już w pierwsze zdanie. Żeby nie było potem zaskoczenia, jak dochodzimy do „mastah”, które trochę przy takim układzie drażni. Wygląda to tak, jakby pierwszą część tekstu napisali Twoi rodzice, jakieś życiowe przemyślenia podchodzące pod poezję, a drugą Ty, opisując pełne brutalności i szarzyzny miasto.

Pozdrawiam.

Wnioski – nic nowego. Takie teksty czytało się już kilkakrotnie. Może mi spowszedniało to wszystko, bo sam mieszkam w Warszawie? Poza tym, slang jest w porządku, tylko za późno się zaczyna – nie zaszkodziłoby wstawić go już w pierwsze zdanie. Żeby nie było potem zaskoczenia, jak dochodzimy do „mastah”, które trochę przy takim układzie drażni. Wygląda to tak, jakby pierwszą część tekstu napisali Twoi rodzice, jakieś życiowe przemyślenia podchodzące pod poezję, a drugą Ty, opisując pełne brutalności i szarzyzny miasto.

Pozdrawiam.

[melisa]

fakt, przemyślenia znane (chociaż co ja mogę wiedzieć, mieszkając z Polsce B ?? chyba ludzie wszędzie są tacy sami)
ale forma uderzyła mnie pozytywnie
treść, acz niezbyt zaskakująca, nie robi obciachu formie
+ :)

[Michał_Zawadowski]

Janku,
przemyślę te uwagi. Powtórzenie słowa "miejsce" oczywiście z nieuwagi. Już zmieniam.
Jeśli chodzi o "trafik" - przemyślę to, w tym momencie jeszcze nie wiem czy zmienić czy nie.

Co do reszty uwag - wnioski niekoniecznie miały być szczególnie odkrywcze. Zresztą to wszystko zależy od czytelnika. Czytelnikami tego tekstu będą też studenci pewnej szkoły i może akurat dla nich będzie to odkrywcze.

Jeszcze raz powtarzam - przemyślę Twoje uwagi i odpowiednio skoryguję tekst. Dziękuję za zajrzenie i poświęcenie odrobiny czasu.

pozdrawiam
MZ

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak forma ok, to też dobrze:)
W prozie dla mnie osobiście forma jest bardzo ważna.
pozdrawiam:)
MZ

[Jay Jay Kapuściński]

to wszystko prawda, wszędzie wygląda podobnie. Wprawdzie nie wszystkie kible w liceum są takie ohydne, ale rozumiem, że nie było sensu robić żadnej wzmianki. Wtrącenie popsułoby ten klimat. Pisz częściej, bo potrafisz, świetny język - czyta się migiem, z wielką przyjemnością.

pozdr.
aha, trafik jest dobry, dla mnie przynajmniej...

[Michał_Zawadowski]

W moim liceum kible były takie, jak napisałem, aczkolwiek wiem, że to tylko takie moje uogólnienie:)
Skoro czytało się z przyjemnością - to cóż, bardzo mi miło. Jak powstanie coś nowego, z pewnością zamieszczę.

pozdrawiam
MZ

[marri huana]

Każdego dnia wyruszają na łowy, krążąc po peronach i pod szkołami, czyhając na nadzianych, przytłustych dzieciaków, w modnych spodniach i kurtce Nike’a, z nowa Nokią w kieszeni - a nie przypadkiem na "nadziane, przytłuste dzieciaki"?
Czasem krążą po drodze do nikąd (...) - albo raczej donikąd.

Bardzo dobrze się czyta. Podoba mi się to, że właściwie nie robisz błędów.

Można usiąść po dwudziestej trzeciej na ławkach na skwerze przy Kredytowej z browarami. W piątkową noc podchodzi grupa krótko przyciętych karków w dżinsowych kurtkach. „Dobry wieczór, policja, dokumenty proszę”. Na widok legitymacji studentów nie robią problemów z piciem alkoholu w miejscu publicznym - musisz mieć wyjątkową legitymację, bo mi niestety ostatnio mandat za picie wlepili.


pozdr

[Michał_Zawadowski]

błędy poprawiłem zgodnie z sugestią.
jesli chodzi o te mandaty to bywa różnie. z tego co zauważyłem koło uczelni dają mandaty, ale na obcym terenie już nie. kredytowa to nie rejon mojej uczelni:) a ogólnie wiem tylko, że najlepiej pokazać legitymację dziennikarską, jak ktoś przypadkiem ma.

dziękuję za zajrzenie i pozdrawiam
MZ

[marri huana]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To zmienia postać rzeczy, bo piłam w parku przy UW.

pozdr