Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

1.
Jak ciemno na tym świecie
tak trudno ścieżką życia iść
tak trudno kochać w świecie nienawiści
tak strasznie trudno oprzeć się i powiedzieć "nie".

Ref.
Już nie mam siły, ale idę.
Jestem na dnie lecz odpycham się,
bo ktoś ciągle na duchu podtrzymuje mnie.
Jest ktoś kto mi pomaga przez życie iść
to Bóg, rodzice i Ty.

2.
Nie wiem co prawdą, a co kłamstwem jest.
Kogo słuchać mam, czym kierować się,
co wybrać mam, czy ktoś powie mi.
Czy znajdę wyjście z tego labiryntu?

3.
Czemu nikt wartości się nie uczy?
Czy nienawiść w miłość się przerodzi?
Miłość i to co z nią związane
jest zapisane w księgach zakazanych...

4.
Czym więc jest miłość?
Co to znaczy kochać?
Czy miłość wciąż istnieje?
Czy kiedyś nauczę się kochać Ciebie?

5.
Już nie wiem kto ponosi klęskę...
Ten co kocha, czy nienawidzi...
Co o tym sądzisz? Ja wiem, że:
kocham i kochać będę!

Opublikowano

podpisuję się pod słowami Qiumeen,

jak już chcesz pisać o miłości to tak operuj słowem aby to uczucie było najważniejszą rzeczą na świecie, po pierwsze nie nazywaj miłości po imieniu, bo się staje zwykłym pustym słowem, a jeszcze jak go powtarzasz prawie w każdej frazie to jest mdły

nisko się kłaniam i pozdrawiam

Opublikowano

w kółko o miłości to nie najlepszy pomysł, jeśli chcesz o niej pisać teksty to poczytaj tłumaczenia co niektórych piosenek zagranicznych artystów

P.S. polecam Espena Lind, który moim zdaniem jest wspaniałym muzycznym poetą
www.espen-lincia.blog.onet.pl :P

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Życie starszego mocno, dopiero co owdowiałego mężczyzny. Jeszcze wczoraj ktoś był, mówił, spał z nim, dzisiaj już jest sam w dzień i w nocy. Te same czynności, które jeszcze wczoraj miały sens, wykonywane z rozpędu, żeby coś robić. Jego umysł i on sam zatrzymali się wczoraj razem z czasem, który stanął wraz z jej śmiercią. Bardzo dobry i poruszający wiersz, świadczący o ogromnej wrażliwości autorki. Brawo. M. 
    • @Berenika97 Trochę jak o tym kocie od Szymborskiej
    • @Berenika97 Tak. To tak jak grasz w szachy i wiesz, że widzisz i rozumiesz jedynie część, pojedynczą warstwę trójwymiarowego obrazu. Ale masz też przeczucie, że na innym poziomie ziarnistości i zoomie, do którego nie masz dostępuu - ten sam obraz wygląda inaczej. I do tego dostajesz jeszcze przeczucie... Że to wszystko rozrasta się rizomatycznie w różne ścieżki. A gdy tak jest w wierszu... To okazuje się, że przy każdym nowym czytaniu zaczynasz odkrywać w sobie tę pustkę, którą wiersz zaczyna wypełniać zawsze jednak, z definicji pozostawiając brak, który nadal będzie pytał. Jeśli wiesz co chcę powiedzieć...
    • jeśli naprawdę chcesz za mną tęsknić zacznij natychmiast jeśli trudno ci żyć bez myśli o mnie prześlij ją dalej jeśli zakopiesz to głęboko i przyklepiesz nic nie urośnie   znaki i gesty wschodzące przypływy senne w pęku klucz przywieszony jako ten nie wiadomy czy jest od czegoś być może od złotej komnaty   słucham jak do mnie mówisz moje ciało słucha staje się wielkim uchem które odczuwa jak dotykasz brzmieniem wtulony bezpieczny   i rozciągam ten sen po noc piję z nim kawę czarne pokruszone ziarna zalewam wrzątkiem   i na powrót w tym pęku noszę cię przy sobie   jeśli naprawdę chcesz za mną tęsknić bądź w tym mocniej jeśli trudno ci żyć bez myśli o mnie zajmij się nią lepiej jeśli zakopiesz głęboko i przyklepiesz czy wybaczysz sobie
    • Bezruch. Kto wie czy to dobre, czy złe? Jeśli przejściowe to oczyszczające, to nawet wymagane, ale na dłużej... kto wie? Każdy przypadek zapewne jest inny.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pełni jesteśmy monologów, to leży w naturze człowieka, tak samo jak dualizm, który często wyciszamy czyjąś obecnością. Interesujący wiersz.   Pozdrawiam:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...