Pusty obraz

[Benjamin Artur]

Ten tekst mógłby nie zaistnieć.

Albo nie powstać.

 

Tak jak nie powstają rzeki.

Nie powstają morza.

Nie powstaje przystań.

 

Ten tekst rozbiera się w bezczas,

na samych bezdechach.

 

Tak samo jak nie powstaje niebo,

jak nie powstaje czyściec

i nie powstają piekła.

 

Ten tekst mógłby nie istnieć.

Mógłby nie powstać.

 

Gdyby nie powstała miłość,

gdyby nie powstało życie

i nie powstał ten czas.

 

Gdyby moja dusza

nie zechciała śpiewać.

 

Mógłbym przecież nie istnieć,

jak nie istnieje bezkres.

 

Jak nie istnieją ból

i radość jednocześnie.

 

Jak słowo niesłyszane,

wypowiedziane przed dźwiękiem.

 

Jak kwiat,

który wyrósł z nasiona,

którego jeszcze nie ma.

 

Nie ma mnie.

Nie ma nas.

Nie ma tego wiersza.

 

Jest pusty obraz.