szlak bardzo trudny - umieralnia

[Patryk_Nikodem]

na dyskusjach o niczym
mijają codzienne pielgrzymki
banalnie przygnębiony
nie potrafię śpiewać do ucha

chwilowo zapuszczam korzenie
zaciśnięte w kierunku nieba

drapieżne rośliny nie widzą
nocami w tylnym przedziale
szeptem budzę się w oczach
oślepionych technikolorem

myślami bujam w obłokach
śmierć mnie uspokaja

[kalina kowalska]

Drogi autorze dwojga imion
ujął mnie ten wiersz do tego stopnia, że czytam go kolejny raz (co nie jest moim zwyczajem)
wszystko jest tak refleksyjnie spowolnione i wyciszone tylko ta trzecia zwrotka wrzeszczy i galopuje jak serce w arytmii
zakończenie piękne
pozdrawiam

[kalina kowalska]

i jeszcze dodam, że w tylule dałabym "umierania" zamiast "umieralnia", która nasuwa skojarzenie z pralnią, a ja mam szacunek do śmierci
pozdrawiam raz jeszcze

[Espena_Sway]

heh, Patryku po wielokrotnym powracaniu do Twojego wiersza, stwierdzam iż jest bardzo ciekawy i przemyślany. 'chwilowo zapuszczam korzenie zaciśnięte w kierunku nieba' - najbardziej mi się podoba z całego tekstu, super

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)