Seroki - wieś sobie się podrzynająca.

[Messalin_Nagietka]

w czerń serc traceniem, jak przestrzeń daleka,
liści dokoła, że ziemia przysiada,
a jesień pieska, zamerda, zaszczeka
i chłodem w korę pryśnie, trudna rada
by porze roku pluć w oko za oko,
gdyż wzroku nie ma kto zwie się seroką,

a drzew tu więcej, co tym samym mianem
garściami bije o zgniłe powietrze,
jeżeli warkot jest wiatru kochaniem,
to nie wiadomo, czymże, co tam jeszcze.
gdy łańcuch zdarzeń owinie pnie które
i rzuci w ognisk żar a potem w chmurę,

a co zostanie, pod piłę i z kory,
dech trzy lub cztery poskręcanych słojów,
jeno na ścienne ozdobne wisiory
lub niewygodą mebla drze z pokoju
w przedsionek albo w żółto-szaro-rude
grodzie podwórza, robiąc za psią budę,

z szerokich rzędów serok trzy zostało,
a jesień długa, potem ostra zima,
gdyby w czerń kory przeżył łysą pałą
choć jeden z nas, ech, jak dal bywa siną,
wszystkim, co „mi się”, dla istot rozumnych,
będąc i zejściem do serokiej trumny,

stąd próżno szukać w okolicznych lasach
choć strzępu liścia, co serca miał kształty,
wieś swoją drogą nazwy nie chce macać,
bo kupionemu, choćby łeb obdarty …
ech, komu słuchać jesiennej wywłoki,
gdy w zwłoce drzew tu najwięcej seroki.


---------------------------------------------------------------
od autora:
Seroki – wieś w okolicy Bieżunia, północne Mazowsze.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za folder
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[amandalea]

:) bardzo lubię różne mity...legendy...przypowieści...a pisane przez Ciebie Messalinie, to już wyjątkowa przyjemność z czytania dla mnie :D

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki Amandaleo - zmitologizowany Messa
z ukłonikiem i pozdrówką MN