dzień targowy

[izabela młynarska]

stoją
gotowi do startu
jakby ich parzyła ziemia
przeskakują z nogi na nogę
w ułamkach uniesienia – ? –
trzymają długopisy – latawce
z wkładem o kolorze
[dla nich]
cennego pragnienia

kartki szeleszczą niewinnością
nie padło jeszcze ani jedno słowo
nawet chrząknięcie czy westchnienie –
być może są zbyt banalne
takie codzienne szare i proste
bez dziwacznego uskrzydlenia

lepiej nie operować wielkości
skalpelem nie-wyszukanych
dźwięków czy myślenia

kosz pomysłów na sukces pusty
brama jeszcze kołacze łańcuchem
stopa o stopę ociera się złośliwie
warcząc obcasem i zgrzytaniem piachu
czas płynie pluskiem wiatru –
bezpowrotna rzeka –
obmywa chłodem nie-cierpliwe oczekiwanie

brama otwarta

ruszył! tłum galopem kroków
fala głów zalała stragany
jak sztorm napędzany huraganem
który drzazgą wydłubuje resztki
i pluje drwiną w twarz wszelkiemu istnieniu
potok słów rwał ciszę miazgą bezsensu
chaos wklejał swój zapis
na artykulacyjną kliszę
tworząc bełkot bełkotowi nie-równy
jakieś skrawki poszarpanych myśli
jak kolorowe szmatki
przebierał wiatr w koszu zasłyszenia
z napisem PRZECENA

są tacy
którzy piórem łaskoczą nos
nadymają się dumą nie-słuszną (?)...
kartkując przepisy na „dobry” wiersz
recytowane na wydechu nie-zapomnienia
jakby teoria miała pomóc nie usnąć
nie zakopać się w stercie zobojętnienia

krzyk przebił skorupę rozproszenia
tłum szalał jak opętany
zachłanne dłonie szarpały nitki odzienia...
Herbert stał nagi!
w słońcu Adamowego cienia
a za nim Różewicz i Miłosz
wyrastali spod ziemi jak drzewa
z których obrywali liście by zwilżyć usta
natchnąć pustkę kroplą nadziei na jutro
oryginał czy kopia?
jak i co podziwiać?
czy odczucie
nie jest tak naprawdę sztuczne?

jakiś turkot rozwiązłych myśli
szyfr dryfujących słów
o zwiędłych żaglach bezwietrzności
okrzyknęli! go poetą
pusta butelka wyślizguje się z kieszeni
chciał do niej wcisnąć list
zgubił nawet do domu klucze

[Letnia sukienka]

I have read to the end and I have gotten tired .
And truly but then it about trade poem.

pzdr
letnia

[Tomasz_Biela]

znacznie rozbudowane powsadzane szczegóły między słowami między znaczeniami między całe między
wlanie do odpowiedniej foremki prozatorskiej no i powstałaby ciekawa historyjka

trącisz banałem ale nie brakuje mądrych tez
nad którymi warto się zatrzymać

więc neutralnie w stosunku do tego


pozdrawiam T


ps.

jako wiersz za mało dopracowane, przeważa kiepszczyzna co w efekcie psuje wagę wiersza i nie można wyważyć co że jest to dobre i przemyślane

[izabela młynarska]

Tomku - wiersz miał na celu wpadać w prozowatość, jak i łączyć banał z czymś wartościowym; powstał w wyniku wrażeń, jakie pojawiły się po przeczytaniu zawziętej dyskusji na temat "dobrych" wierszy; polemikę prowadził jasiu zły z ... (już nie kojarzę z kim - to nie istotne z kim; ważne jest, że w tej wymianie zdań było dużo złośliwości, zawziętości i w ogóle nieprzyjemnych relacji); zadałam sobie pytanie - jaka jest recepta na "dobry" wiersz i czy pisanie w stylu stworzonym przez Herberta, czy np. Białoszewskiego nie jest plagiatem (nie w pełnym tego słowa znaczeniu); czy w poezji nie powinno się szukać czegoś nowego - nawet jeśli się to coś nowe nie podoba, czy wprowadza kontrowersyjne emocje (zastanawiałam się nad wywodami Gombrowicza na temat sztuki w ogóle - I cz. Dzienników); a poza tym, czy połączenie ze sobą banału z czymś lepszym i w miarę godnym uwagi jest błędem, jeśli chodzi o (nazwę to) chwyt stylistyczny?; czy to nasze wspólne pisanie i ocenianie się zwłaszcza w tak nieprzyjemnej atmosferze, jak w przypadku wyżej wymienionym nie jest właśnie połączeniem banału z czymś wartościowym?...
dzięki za komentarz Tomciu
pozdrawiam - I.

[izabela młynarska]

iza - dzięki; usiądę nad kartką raz jeszcze, przeczytam ponownie (może kilka razy) i zobaczymy...