pył w płyn

[Agnieszka_Gruszko]

powiedz mi dlaczego
nie chciałam słuchać
swojego głosu
kiedy jeszcze mogłam
kiedy rozumiałam słowa

roztrzęsioną dłonią
zmieniam
na łyżce
pył w płyn
nasączam nim
rzeczywistosć
by uciec

nie pilnowałeś
i rozbiegłam sie
po tamtym lesie
zmieniaona w błyski
migotliwej wody
teraz jestem wszędzie

jak chłodno
dziwnie
żyły rozbrzmiewają
melodia stęskniona
płatkiem śniegu
oczy pasę
zamiast ogniem

i nie chcę wrócić
jak dziecko
w szafie się schowam
przed pasem i ojcem
przed pocałunkiem

[natalia]

świetny,
bardzo mi się podoba :)
..hmm chciałam napisać, które zwrotki głównie, ale w końcu okazało się, że wszystkie :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Kai_Fist]

interesująca myśl w tym wierszu się przewija,
aczkolwiek ostatnie wersy są.... hmmm.
sam nie wiem.

Pozdrawiam,
Kai Fist

[Seweryn Muszkowski]

powiedz mi dlaczego
nie chciałam słuchać
swojego głosu
kiedy jeszcze mogłam
kiedy rozumiałam słowa

Ta strofa wydaje się być nieuporządkowana. Oto, w pierwszym wersie mamy zwrot, że tak prostacko napiszę, w formie prośby: "powiedz mi", i zaraz pytanie "dlaczego".
Sens całej strofy, można zawinąć do prostego przysłowia: "mądry Polak po szkodzie" - i skoro te kilka słów, tłumaczy tak wiele, to dlaczego ta strofa jest tak rozbudowana? Któż to wie? Zabrakło wyobraźni? Czy może koniecznie chcemy wprowadzić czytelnika w klimat tragi-poziewania?

roztrzęsioną dłonią
zmieniam
na łyżce
pył w płyn
nasączam nim
rzeczywistosć
by uciec

Metafora "zmieniam na łyżce pył w płyn / nasączam nim rzeczywistość" (może się czepiam), jest niejasna dla mnie. "Roztrzęsioną dłonią" - da się zrozumieć; początek narracji; symbol łyżki?; Pył - czyli to co zostało, ze wspomnień? pewnie tak. Pewnie dlatego, że nie słuchałaś, coś złego się zdarzyło - i przeszłość jest pyłem - próbujesz powiedzieć, że przeszłość zmieniasz w płyn? Czyli, że .... ? I gdzie chcesz uciekać? do lasu? ale po co? nie tłumaczysz, co daje ci las! To po co ... pisać?

"nie pilnowałeś
i rozbiegłam sie
po tamtym lesie
zmieniaona w błyski
migotliwej wody
teraz jestem wszędzie "

Dosłowność i to słownictwo ... takie życiowe. "rozbiegłam się" i jakiś las. skąd ten las? ... ok, magia; dalej nie rozumiem; widzę tylko głupią literówkę: zmieniaona (jak znam życie, napiszesz...że to celowo napisane:) ).

jak chłodno
dziwnie
żyły rozbrzmiewają
melodia stęskniona
płatkiem śniegu
oczy pasę
zamiast ogniem

Zobacz sama. Nie tłumaczysz skąd las, skąd woda, skąd łyżka, a teraz rzucasz jeszcze śnieg, ogień. Znowu wprowadzasz element naracji, odbiegasz od poezji; i ten patos, zupełnie niepotrzebny.


Za to ostatnia strofa tłumaczy strofę pierwszą. Innymi słowy, strofa pierwsza i ostatnia to dla mnie wiersz. Reszta to pomyłka; beznadziejna pomyłka.

Tylko nie skocz na mnie z pazurkami:). Wyraziłem tylko swoje zdanie.

s.m.
[sub]Tekst był edytowany przez Seweryn Muszkowski dnia 26-10-2003 21:08.[/sub]

[Agnieszka_Gruszko]

Sewerynie, powiem tylko jedno słowo: heroina

[Seweryn Muszkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.
Ale to chociaż wiesz, że wiersz kompletnie nie nakierował mnie na tę myśl. :( A powinien.

W tym świetle, ten wiersz nabiera zupełnie innego znaczenia.
s.m.

[Kai_Fist]

na kilku filmach było jak pył w płyn sie przemieniał na podgrzewanej łyżeczce, o to chodziło, prawda?

[Agnieszka_Gruszko]

ten wiersz to pułapka
tak jak heroina
myślałm zeby dać mu taki tytuł
ale to by było za proste
zauważyłes chyba ze lubię gmatwać:)


Kai.... nie tylko na filmach
ale właśnie o to
o to, że tak łatwo sie rozpasć
i jeszcze o to
ze nawet pył.... moze popłynąć
[sub]Tekst był edytowany przez Agnieszka_Gruszko dnia 26-10-2003 22:30.[/sub]

[Seweryn Muszkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu się zgadzam. Wiesz, może on wyglądałby inaczej, gdyby spiąć go w tomik. Tak jak Szymborska często gmatwa... i dopiero, ostatni wiersz zazwyczaj, jest wyjaśnieniem.. często ironią. Może niezbyt jasno się wyraziłem:) ale myślę, że mnie zrozumiesz.


Czy ja wiem, czy za proste? Poezja, wg mnie, to nie Wieżowiec, który nie ma windy i trzeba się wspinać ... dyszeć co piętro, żeby zrozumieć "co autor chciał powiedzieć"... Poeta powinien dać skrzydła, które zabiorą cię na niego. Wydaje mi się, że o to w tym chodzi:).

s.m.

[sub]Tekst był edytowany przez Seweryn Muszkowski dnia 26-10-2003 22:52.[/sub]

[Agnieszka_Gruszko]

Sewerynie, z jednej strony masz rację, ale ja niecierpię dosłowności.... w dosłowności nie ma dla mnie poezji. gdybym napisała wiersz pod tytułem "heroina" zapewne tytuł miałby sie do tresci czysto metaforycznie... taka juz jestem.... a za Szymborską nie przepadam... wręcz jej nie trawię...

[Tommy Jantarek]

Ja od razu skojarzyłem, ale mnie tłumaczy to że pochodzę ze stolicy narkomanii - Zgorzelca :)
Agnieszko wiersz piękny a ostatnia strofa zastanawiająca, biorę cały do siebie
Dzięki i pozdrawiam