opowieść o rozwiewaniu złudzeń

[blady paznokieć]

kiedy kłamiesz zostaję sama

ciężko wieszam sobie na plecach mnie
jako pretekst do zwiększenia liczby
współczujących spojrzeń wysyłanych w moją stronę

nienawidzę ich po cichu
jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma

okazało się bowiem, że nie ma żadnej linii prostej

[drewniane palce]

....

auć, boleśnie umiem to zinterpretować...
emm, nie jestem osobą która powinna to komentować, tzn, podoba mi sie, ale, well...
mniejsza
pzdr

[blady paznokieć]

nie bierz tego do siebie, dużo osób kłamie ;]

[Espena_Sway]

niebanalny wiersz w którym można odnaleźć część siebie, jestem na tak

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

[jasiu zły]

Ja powiem, że wiersz banalny. Bo setki już o kłamstwie powstały, zwłaszcza w kontekście "budzę się rano w mokrej pościeli a Ciebie nie ma". Sa pewne plusy w tym utworze. Np to, że wersy wynikają z siebie (to dziś żadka cecha na tym forum - popatrzcie sobie gdzie indziej). Pierwsze dwa wersy są w porządku. Drugi co prawda zawiera treściową kliszę, ale użytą z sensem. "Przemarznięty chodnik" - nie, zbyt oczywiste, zbyt oklepane, tani chwyt.
Reszta obleci, choć nic nadzwyczajnego.

Pozdrawiam.

[blady paznokieć]

dziekuje za komentarze :)
jasiu - klamstwo w moim wierszu nie zostalo uzyte w kontekscie, o ktorym napisales ;)
zastaniawiam sie, czy by nie skasowac mojego taniego chwytu

pozdrawiam

[Vera_Ikon]

A dla mnie wiersz niebanalny! Choćby za:

ciężko wieszam sobie na plecach mnie
jako pretekst do zwiększenia liczby
współczujących spojrzeń wysyłanych w moją stronę

kwestia chodnika... Jasiu ma rację.
Ogólnie ode mnie +
pozdr

[blady paznokieć]

ok, chodnika juz nie ma ;)

[jasiu zły]

Ok, ja rozumiem z tym kłamstwem, może spłyciłem, ale czytając wiersz takie skojarzenia po prostu uporczywie się narzucają.

[Ewa_Kos]

Ja lubię ''rymowanki'',ale po przeczytaniu Twojego wiersza może zmienię zdanie?
Podoba mi się to,o czym piszesz.Pozdrawiam Cię późnym wieczorkiem. EK