złota?jesień polska!

[stanislawa zak]

złota jesień wędruje światem
a u nas wszędzie liście parchate
otumanione białym nalotem
leżą jak zdechłe koty pod płotem

liście kasztanowca poskręcane z bólu
do kolczastych kuleczek się tulą
schowanym w nich sercu drzewa
żarłoczna śmierć dojrzewa

z czarną ospą drzewa jaworu
niezwyczajne takiego moru
czarne strupy zrywa im wiatr
niejeden pod drzewo już spadł

wierzba płacząca pełna frasunku
grzybnią pokryta czeka ratunku
płody cywilizacyjnej zgnilizny
i na niej zostawiły swe blizny

najpierw zlecą liście parchate
zdrowe cieszyć się bedą światem



2004 rok.

( ***wiele w Polsce jest zarażonych, )

[Tali Maciej]

bardzo smutny melancholijny obraz, jakby krzyk rozpaczy nad umierającymi dze..

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[Ewa_Kos]

Stasiu popatrz minął rok i nic na lepsze się nie zmieniło.Szkoda gadać.
Ja jednak bardzo serdecznie Cię pozdrawiam. E.K

[stanislawa zak]

Ewo, dzięki ja też pozdtawiam , nie zmienia się na lepsze a wprost przeciwnie robi się coraz gorzej ale kogo to obchodzi gdy każdy goni za many!!!!

[Vera_Ikon]

Ciężko mi się do Twojego wiersza ustosunkować Stasiu... Może to się wyda śmieszne, ale kasztany i kasztanowce to motyw królujący mojemu dzieciństwu... I ile razy bym wiersz nie czytała to myślę tylko o tym szrotówku (czy szrotówce?) - podłe stworzenie :( Tak pałaszować moje symbole!
pozdr

[stanislawa zak]

Vero nie tylko, nie tylko!!!Twoje dzieciństwo, i na pewno nie takie te kasztaniaki były,i żal, nie tylko kasztanów!!!ale i tych zabielonych "mąką"PA!!!