Za oknem, tylko do oglądania

[Tomasz Pietrzak]

świat nie jest do oglądania trzeba w nim być
Mark Rudman

Te zwykłe dni pomiędzy, zawieszenie;
cztery ściany, krzesło jak obietnica wysłuchania i
spowiedź sekwoi z gałęziami przyklejonymi do szyby.
Zupełnie jak w wierszu Wang Wei, tylko echa gdzieś
świadczą o kimś więcej niż drzewa. Słyszę głosy i
rozmowy spadające z ośmiu pięter jak wodospad
płaczu dzieci i trzaśnięć drzwiami. Obserwuję to wszystko
co za firaną; wzgórze, które przybrało chłodną
jak na wrzesień pozę, maski pośmiertne liści, gołębia,
który przez chwilę rozważał chodnik i rynnę pełną wody.
To wszystko jest w świecie, zawarte w nim, a ja?
Tylko patrzę i słucham, jestem parą wędrujących oczu i uszu,
wybiegających na zewnątrz, między sekwoje i wzgórza,
jak gdybym nigdy nie miał dotknąć tego, co za oknem.

[Samo zło]

niech nikt nie mówi, że nic mi się nie podoba.
świetny wiersz. serdeczności

[jablkova]

zbyt daleko zeby moc oceniac
zbyt blisko zeby przejsc obojetnie

ciekawy niekonwencjonalny styl
i.. wzsytko tworzy taka płynna Jednosc...

pozdrawiam

[Jay Jay Kapuściński]

para wedrujących oczu i uszu - to mi się nie podoba.
reszta - rewelacja.

pozdrawiam

[Tomasz Pietrzak]

samo zło, jablkova, jay - dzięki za ciepłe komentarze.

pozdr.

[Regina Misztela]

jak gdybym nigdy nie miał dotknąć tego, co za oknem.

- sensytywiści, charyzmatycy może i zaglądają przez to co widzialne, ażeby dotknąć niewidzialnego. to chyba nawet lepiej być biernym konstruktorem idei która zawsze będzię miałą swój pierwotny wzór za wzgórzami. a ty? brnij dalej w niekończące się wiry wodospadów, płacz dzieci, ażeby tylko przekształcać te płynne wizje na "papier".
pozdrawiam serdecznie
Regina