Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie wiem czemu, ale zrodziła się dyskusja o książkach Coelho : ( To nie tutaj!
Z tego co wiem to Almanach umarł śmiercią naturalną.
Co do pomysłu – a czy wszystkie wydawane książki przedstawiają wysoką wartość. Ludzie wydają takie beznadzieje że się w głowie nie mieści. Nie wiem jak w Poezji, ale na Prozie jest wiele bardzo interesujących tekstów.
Forum jest opanowane przez poetów – to wy, niezwykle licznie, tworzycie tutaj poezje, a potem nazywacie to tandetą, gniotem itd. itp. Dla mnie to nie halo.
Zwracam się więc do Prozaików- grupy mniejszej, ale jakże wartościowej. To ma być Proza przeplatana klimatem, bądź tematem Poezji podobnym do tekstu.
Uważam, że czytelnicy zawsze się znajdą. Sztuka nigdy nie umrze – w takim razie odbiorcy sztuki także zawsze gdzieś będą.
Najlepiej powiedzieć, po co, beznadzieja, głupi pomysł. Krytykuje się najłatwiej!

Opublikowano

przeczytałam wszystkie komentarze...uważnie
internetowa książka ! a z czasem rzecz biorac optymistycznie papierowa!
Adam jesteś młody, pomysłowy, z głową jak walizka, pełna pomysłów.
POPROSTU stwórz własną stronkę w internecie i zaproś prozaików do wspólnej przygody literackiej! możesz tego dokonać i poprosić admini. do pomocy i współpracy lecz trzeba coś mieć/ wstepny zarys, projekt/
pozdrawiam

Opublikowano

Tak sobie czytam te komentaże i wychodzi na to że własciwie wszystko co inni piszą to gnioty kicha i nie wiadomo co . No może i tak jest . Ale jeżeli ktos zaczyna pisac to nie po to żeby zyskać sławe . To są ludzie którzy coś czują . Może nawet nieraz nie potrafia tego do konca przekazac . Ale zamiast sie z nich wysmiewac moze ktos im pomoże , pokaze gdzie tkwi błąd . A wtedy faktycznie może powstac tomik pod tytułem 'Ból" "Radość " czy coś w tym rodzaju . W sumie zawsze prościej było wyszydzic

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a potem zgasło światło w ciszy świecy siedzieliśmy w jedynym jasnym oknie   w końcu nastała ciemność westchnęła i zasnęła   żółty pies ujada z powagą po drugiej stronie księżyca jest kilka ciekawskich osób   wiosna drukuje się w 3D replay zielony pies szczeka ale z honorem  
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...