madame sans gene…

[maxymilian karpp]

spazmatyczny kaszel obudził
mnie w środku nocy sięgnąłem
po papierosa tak wiem palenie
szkodzi

niebieski dym leniwie przesuwał się
ku oknu zza którego rezolutny księżyc
bezczelnie łypał na panienkę leżącą
obok mnie w łóżku

spojrzałem na nią dobra była
tańczący cień rozczłonkowywał
jej ciało niczym analityczne
spojrzenie kubisty

z pewnością nie była bryłą to raczej
rubensowski odpowiednik madame
sans gene pełen umiejętności
i pewności materii

tak jak przecierający świt
na odległym

horyzoncie…

[Pan_Fei]

nie będę wskazywał w którym miejscu, bo całość generalnie jest bardzo przegadana, na dodatek wersyfikacja sprawia wrażenie przypadkowej. Są co prawda momenty, które przyciągają uwagę

rubensowski odpowiednik madame
sans gene pełen umiejętności –tu wersyfikacja mi się podoba

spojrzałem na nią dobra była – ten fragment też dobry, ale po zaostrzeni apetytu wyskakujesz z rozczłonkowywaniem i czytelnikowi nie chce się iść dalej.

Generalnie jestem na nie, chociaż „coś” w tym jest, bez dwóch zdań.

Pozdrawiam serdecznie

Fei

[51fu]

Całkiem ciekawe. Bez zachwytu, ale może się podobać. 'tak jak przecierający świt
na odległym / horyzoncie…' — to najsłabsze z całego tekstu (puenta nie-puentna). // 51

[Jay Jay Kapuściński]

tak jak przecierający świt
na odległym

horyzoncie…
- nie nie jest to mój ulubiony fragment wiersza ;)
pytam po co ten wielokropek!? no i dlaczego
nie można tego zapisać np tak:

tak jak przecierający świt
na odległym horyzoncie

o wcześniejszych wersach, cóż szkoda gadać;
co nieco ratuje dość oryginalna treść.

jeżeli nie zwracać uwagi na wersyfikcję -
dobry wiersz, ciekaw jestem Twoich kolejnych utworów :)

pozdr.