Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spadło na mnie natchnienie
rozbiło mi głowę określam
poszczególności hasłami
przyklejam się do billboardu

macam ostrożnie pijaną wątrobę
i wsłuchuję się w ostatni kieliszek
pamiętasz jak siedziałem na ławce?
później szedłem wsparty wiatrem
i zgrabnie rozmieszczonymi oczami
mordowałem każdą twoją myśl


zjadam siebie od podstaw
nie liczę już odgłosu kroków
wtedy także jadłem ale dorywczo
kalkulacja to podobno grzech główny
zgadnij ile lat można za to dostać


postanowiłem zostać filantropem
odpalam taniego papierosa
gdy cię widziałem po raz ostatni
kominy fabryki jeszcze dymiły
teraz nie ma już na co patrzeć


z mózgiem na wierzchu
gaszę zapał wiadrem kawy
kiedyś znów przyniosę ci kwiaty



http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?pid=182701#182701

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Danielu.
Pierwsza strofa rzeczywiście jest do potraktowania karykaturalnego. Reszta już całkiem z innej beczki (aczkolwiek wiąże się z pierwszą zwrotką). Uważam, że jest myśl przewodnia. Zaczyna się pierwszym wersetem pisanym kursywą i klamruje z ostatnim(cały czas mowa o kursywie). Być może napisałem w sposób trochę independentialny i nieczytelny, ale nie chciałem jednak aby tekst był przeżalony i płaczliwy. Jeśli masz jakieś sugestie chętnie skorzystam.
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...