w dniu w którym umarła muzyka

[Krzysztof Kwiatkowski]

w dniu w którym umarła muzyka
moja siostra pozamykała wszystkie drzwi
swojej wyobraźni
nikt już tam nie dotrze

upadły mury ludzkiego Babilonu
nie ma już pijanych i nie ma poetów
niebo tonie w odmętach głuchej nostalgii
czymś brzmi tylko noc

odeszłaś po raz kolejny
pakując walizki wyobrażeń
wszystko pozostało status quo
twoje oczy tak piękne
moje imię tak zbędne

nic nie gra na smykach
miliony melodii migocze tylko
na sklepieniu twych dłoni

w dniu w którym umarła muzyka
zasypiam

[Daniel Piaszczyk]

w dniu w którym umarła muzyka
na prezydenta wybraliśmy elektryka
a drzwi wyobraźni to szlagier ograny
jak bolek i lolek czy pies pluto znany
nie ma tu miejsca na te metafory
co włożą w walizki okropne kulfony
wyobrażeń a jakże bo tu o nich mowa
przeczytoł zech wszystko do kuńca żech dotarł
jak czytoł trzy razy ten wers co w tytule
na szyja wyrosły mi dwa duże gule

[mjisiek]

W dniu gdy Danielu odejdziesz z forum
peknie, załamie sie całe kworum
Było tu z Tobą tak kolorowo
Admin nam z żalu potnie sie zdrowo
Zgaśnie, zawyje cała liryka
Bez Twych wyrazów obcych słownika
A blask opinii, w których dzis gorę
Zastapią jakieś lizustwa chore
Pisane chyba gdzies na kolanie
Odszedł Poeta, patos nastanie
Ja tego wszakze się tu nie boje
analizujac opinie Twoje
Każdy z nich czerpie wzniosłe nauczki
Tu poprzestanę - ściskam
Maluczki

Krzysztofie teraz do Ciebie:
pierza zwrotka/strofa/część jak zwał tak zwał jest w świetle reszty troszke za mało wzniosła/liryczna/trochę nie pasuje do reszty/ - to w mojej opinii
jakieś anafory "i twoje...."
" i moje"
troszkę by to ubarwiły
poza 1 częścią (strofą) reszta jest spójna moim zdaniem, osobiscie mi sie podoba
tak po prostu
bez rozbierania całośći na czynniki pierwsze, delkinacji, koniugacji, trybów, stron, czasów i całego tego... no właśnie czego?

pozdrawiam

[Daniel Piaszczyk]

eeee. to forum schodzi na psy..

[mjisiek]

chow chow

[Roman Bezet]

Proszę Pana,
jeśli już - to tylko pierwsza zwrotka i to w tej postaci, bez żadnych 'uwzniośleń' i całego cyrku, który zaczyna się dalej:
niebo tonie w odmętach głuchej nostalgii - to nie tylko przejaw złego gustu/smaku (de gustibus ;), to po prostu złe, bo naśladowcze wykorzystanie 'kalki poetyckiej' (zadziwiające jak długo i uparcie trwa w narodzie mit 'cudownej' poezji mlodopolskiej, sprowadzony do wyobrażeń epigonów; "tonie", "odmęty", "głucha", "nostalgia" - niebo zostawmy tu w spojoju) ;)
Może i jest to jakiś pomysł - nie wiem, ale w tej formie wygląda jak najgorsza podróbka nienajlepszej poezji (łacznie z niespodziewanym rymem dwóch ostatnich wersów).
Proszę próbować - pracować.
pzdr. b
PS. Miau, miau - ko, ko - kukuryku!
;)