Świergoty

[Quimeen]

Zaciszam wiatry dmące z ponad
zielonolśniących świerków igieł;
aby ochronić kwiaty polan,
co kornie rubinową grzywę
kładą na trawy trupiozłote.
Jesień nadeszła. Mam ochotę
polecieć wśród szczebiotów – Szczygieł.

Jeszcze mną targa biała piana,
wylana z nieba wprost pod łapy.
Zasnuła pola mgła mydlana;
w oddali słychać człapy.
Wśród łąk zmarzniętych wciąż się gubię
w poszukiwaniu ziaren – Wróbel.

Zastygła noc wśród liści wrzosów,
cień zakrył mnie pijany.
Miasteczko szarzą ciernie kłosów,
światło legnie do ściany.
Lecz tu nie znajdzie mnie sam Bóg
póki nie kraknę – Kruk.

[Lucyferia Piekielna]

Quimeen, moje uznanie za pomysł.
a poza tym jesiennie mi się zrobiło...

Bardzo to ładne - nie tylko pod względem formy. Nie mam uwag - jestem pod wrażeniem.

[castus]

przyjemnie obserwować Twój rozwój...Quimeen...ależ tak!

[stanislawa zak]

pięknie o tych ptakach, pomysł przedni, wiersz też! pozdrawiam

[Quimeen]

Zostaje mi podziekować za komentarze i pozdrowić :) ; co czynię.

Dzięki.

Pozdrawiam.