Rozmowa z poetą

[Beata Szymańska]

- Kim jesteś?
- Ostatnim poetą.
- Skąd ten podarty strój?
- Nikt nie czyta poezji.
- Jesteś głodny? Nakarmić cię?
- Daj mi truciznę.
- Chcesz może wody?
- Chcę nią popić tabletkę i żal.
- Czemu płaczesz?
- Oni nie rozumieją poezji.
Nie pojmują nawet cierpienia
Nie czują miłości prawdziwej.
- Wszyscy znają miłość.
Spójrz na tę parę na ławce.
Są przytuleni, patrzą w dal
Miłość daje im szczęście.
- Daj mi truciznę

[Seweryn Muszkowski]

Chm. Ten znowu intrygujący. Spodziewałem się szablonowego zakończenia...a tu, o! niespodzianka.

Ale czy naprawdę jest aż tak fatalnie?

s.m.

[Włodzimierz_Janusiewicz]

Nie rusz mnie. Poetów jest wielu, niektórzy obdarci, inni w mercach. I myślę, że ludzie pojmóją i miłość i cierpienie, skąd ten brak szacunku? Przenoszenie siebie na świat zewnętrzny.
Poddawać w wątpliwość swoje sądy - ktoś powiedział...

[Seweryn Muszkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przepraszam, że komentuję Twój komentarz, ale chciałem podrzucić pewną myśl:
I to jest właśnie świat metafor, "podarty strój" wcale nie musi oznaczać dosłownie podartego stroju, co zresztą podpowiadają kolejne wersy: on nie jest głodny, jest szczęśliwy, chce trucizny.

Moim zdaniem tu nie chodzi o materialne życie...nie o merce, i złote zegarki, ani czy Poety tomik jest rozszarpywany na tysiące kawałków, przez głodnych i żądnych czytelników...

s.m.
[sub]Tekst był edytowany przez Seweryn Muszkowski dnia 14-10-2003 10:08.[/sub]

[Agnieszka_Gruszko]

jest aż tak.... daj mi też spróbować... trucizny....

[Włodzimierz_Janusiewicz]

Tak. Można się nad tym zastanowić. Nikt nie czyta poezji... więc jak mogą jej nie rozumieć? Ups! to znów była metafora. tak jak z mercem. Ale z tym egoizmem to mam chyba rację, co?

[Beata Szymańska]

"Moim zdaniem tu nie chodzi o materialne życie...nie o merce, i złote zegarki, ani czy Poety tomik jest rozszarpywany na tysiące kawałków, przez głodnych i żądnych czytelników..."
To prawda. Poeta jest załamany nie dlatego, że brakuje mu czegoś. Ludzie nie rozumieją go. Nie czują tego, co on czuje i przez to nie pojmują wagi jego utworów.
Dziękuję Państwu za wszystkie komentarze. Bardzo dziękuję :)

[Magdalena C]

Może ktoś powie, że nie ma już takich artystów
zgnębionych przez brak zrozumienia!!
Ja jednak wiem, że są! Sama spotkałam takiego w Krakowie, na rynku!
Bezdomny filozof układający sobie życie po swojej własnej myśli.
Przyznaje : "jestem złodziejem i kłamcą, lecz takie właśnie jest moje życie i innego nie chcę"!!
Więc mozę i to niezrozumienie jest cierpieniem wybranym!
Jeśli artyście zależy na publice- moze cierpieć, jeśli tworzy, by żyć-jest szczęśliwy!!!

Dziunńka

Peace

[Magdalena C]

A, no i oczywiście wiersz mi się podoba :-)

DZiuńka

Peace

[joaxii]

Dar tworzenia sztuki jest przejawem pewnej nadwrazliwości. Taka nadwrażliwość prowadzi do cierpienia. Każdy twórca, każdy artysta cierpi. Inaczej nie mógłby tworzyć. Jednocześnie tworzenie jest procesem bolesnym - każe zmierzyć sie z materią, obnażyć, uświadomić sobie to, co dotychczas było ukryte. Wyjątkowość prowadzi do braku akceptacji: czym się różni osoba wyjątkowa od odmieńca?
Bardzo dobry wiersz. Prawdziwy. Boli.
Pozdrawiam, j.

[Beata Szymańska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo. Jest mi niezmiernie miło, że podoba się Państwu mój wiersz :)
Pozdrawiam bardzo serdecznie