Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Fantazyjne pożegnania

Paulina Pasek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Paulina Pasek

Paulina Pasek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Martwym wzrokiem pożegnałam wczorajszy dzień
Paląc go skrawkami świadomości

Fantazyjne obłoki zesłane z programów telewizyjnych
Zakryłam grubą kołdrą skórek pomarańczy
-dzisiaj już pożyczonego koloru

Poruszając oddechem niebo i ziemię szklanej kuli
Stąpałam po cienkim gzymsie trzymając ambicję za rękę
Wąskiej równoważni optymizmu

Zamykam parasol by zamienił się w wykałaczkę atramentu
Płonącą deszczowymi różami zakwitły mi pod blokiem

Łamiąc śnieżne bariery niewypowiedzianych jeszcze słów
Rozpościeram skrzydła morelowej gołębicy
By utworzyła bezinteresowną więź

Arena Solweig

Arena Solweig

Opublikowano
Opublikowano

Prześladowane strasznie, jak kwiat pod ciężkimi kroplami , ugina się do ziemi zamiast w niebo… czego tu za dużo? – określeń (przydawek) ! Szkoda, wielka szkoda…
Wyłowiłam to: „Stąpałam po cienkim gzymsie trzymając ambicję za rękę”- ciekawe, zaś „wykałaczkę atramentu” zdecydowanie nie !
Pozdrawiam Arena

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      haiku

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @violetta nie wierzę w twoją pogodę
    • vioara stelelor
      Prawda

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        To chyba zależy od poczucia własnej wartości. Kiedy człowiek nie ma kompleksów i zdrowe podejście do siebie, to na różne swoje doświadczenia nie patrzy przez pryzmat ataku i obrony. Nie musi udowadniać całemu światu, a przy okazji gdzieś tam wewnętrznie, sobie samemu, że nie jest zły, ułomny... Nasze uczynki (bo to jest przecież manifestacja prawdy o nas) nie są nami. Wszędzie dobrze jest widzieć pole do zmiany, a jednocześnie pozostać ze sobą samym w dobrej relacji, czyli takiej, w której się ciągle uczymy. Wtedy chyba nie ma tego problemu "bólu" spowodowanego prawdą,  bo ona nas nie odsłania, nie demaskuje,nie powie nam nic, czego byśmy o sobie nie wiedzieli :) @Berenika97 Prawda prowadzi do kluczowego pytanie - co ja z tym dalej zrobię? Z odkryciem tych trudnych znaczeń, z rozczarowaniem (sobą? innymi?). Dla mnie też jest trochę kozłem oporowym, bo dalej nie ma drogi, jest powrót do życia, ale już ze zmienioną percepcją siebie, emocji, faktów...
    • Migrena
      Drapieżnik

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97     Bereniko, dziękuję Ci za to czytanie , które nie tylko analizuje, ale naprawdę wchodzi w strukturę tekstu i zostaje w nim   na chwilę dłużej.   Twoja uważnosć jest czyms  rzadkim : nie zatrzymujesz się na powierzchni obrazu, tylko dotykasz jego nerwu.   bardzo cenię to, że potrafisz zobaczyć w wierszu przestrzeń, w której lęk ma własną biologię, a metafora oddycha jak realne ciało .   to dla mnie ogromny przywilej być czytanym w ten sposób - bez pospiechu, bez uproszczeń, z   intelektualną precyzją i wrażliwością.   Twoja interpretacja nie domyka tekstu, lecz go otwiera, a to jest najwyższa forma rozmowy z wierszem. dziękuję Ci za ten wysiłek i obecność.   bardzo Ci dziękuję Nika.  
    • Leszczym
      Cmentarz

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Dark_Apostle_ Kurde, no super !!!!!
    • bazyl_prost
      Prawda

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Berenika97 pięknie , osłoniłaś oceanem to co niepoznane

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...