Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zapomnij o niej
z czterech stron świata
znajdź jedną dla siebie
odejdź

na swoim morzu
własnej wyspie
w zamkniętym domu
susz rzeki wspomnień

ona cię jednak znajdzie

do twojego morza wyspy domu
wszędzie tu łatwiej
trafić niż do ciebie

zostaw więc to co masz na własność
idź dzielić się z nią swoim światem

Opublikowano

widac potencjal w wierszu, ale troche zgrzyta w niektorych momentach. napisze Ci swoja wizje, a Ty jak kazdy sie ustosunkujesz.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pomimo iz cztery swiata strony to sloganik, proponuje zostawic, a zakonczyc strofe tak:

zapomnij o niej
z czterech stron świata
znajdź jedną dla siebie
tą najłaskawszą

__________________________________________________



niepotrzebnie trzykrotnie wprowadzasz liczebnik w wersy. moze lepiej napisac w jednym wersie -
z jednym niebem a własnym
na swojej wyspie
z otwartymi wciąż
drzwiami do domu"


zachowasz cztery wersy jak na poczatku i unikniesz liczebnika.
__________________________________________________________
oj nie, powtarzasz sie w 1,2 i 3 wersie "twoje, twoją twojego" - zmień to i strofa może zostać, bo jest prosta i dosłowna, ale za to magiczna. jesli wiesz o jaka magie mi chodzi...

_____________________________________


hmm, puenta troche nijaka. moze takie cus?
i zostawisz to co masz na własność
przyjdziesz dzielić się swoim światem


________________________________________

czyli tak by to wyglądało po przeróbce:

zapomnij o niej
z czterech stron świata
znajdź jedną dla siebie
tą najłaskawszą

z jednym niebem a własnym
na swojej wyspie
z otwartymi wciąż
drzwiami do domu

ona cię jednak znajdzie

do twojego morza wyspy i domu
wszędzie tu łatwiej jest
trafić niż do ciebie

zostaw więc to co masz
na własność przyjdź dzielić się
z nią swoim światem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nigdy nie pokona ciemność światła kłamstwo prawdy płacz uśmiechu   Zdrada miłości samotność czegoś co zwie się dom niewola wolności   Głupota mędrca zła wola dobra niewiara wiary hałas ciszy   I co najważniejsze nicość życia nie pokona bo jest zbyt ważne
    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...