025 - messkład słoneczny

[Messalin_Nagietka]

nieboskłon mrokiem wytatuowany
narzuca wiatru rybią ość gałęzi,
z drzew, z których pasmem pastelowej toni
w pajęczej sieci ostatni plusk słońca,

a dalej ciągi ławic i rozgwiazdy,
w chmurze jak w zwoju tajemnica wpisu,
szturchana kuglem i dumką na serca,
błyskają cyfry i gasną inaczej,

i cienia wiele buńczucznej gawiedzi,
co orze kręgi i rozrzedza taflę
byś dojrzeć płetwę tysiącznej syreny
mógł poprzez luny chorobę i pełnię,

i nie wiem czemu mówią noc zapada,
rybią rozmowa bomblowania w górę,
od której skrzywień i fal i materii,
do dualizmu nic się tu nie dzieje

gdy nieboskłonu noc tatuaż skrobie,
sił grawitacji brakuje w pisaniu,
piata piętnaście rybę z ust układam
a ość zamysłów rośnie gdzieś tam ponad

[Barbara_Pięta]

O kurczę! Utwór wymagający od czytelnika sporo wysiłku - i bardzo dobrze. Doskonały rytm, czytało się świetnie, mimo tego, że nie wszystko zrozumiałam. Kilka wersów zasługuje na szczególne uznanie:

"nieboskłon mrokiem wytatuowany
narzuca wiatru rybią ość gałęzi,
z drzew, z których pasmem pastelowej toni
w pajęczej sieci ostatni plusk słońca" - niezwykle malownicza strofa :-)

"w chmurze jak w zwoju tajemnica wpisu" - niesamowite!

Jestem pod wrażeniem i pewnie jeszcze długo pozostanę. Pozdrawiam/B

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Barbaro - cóż taki mój ciężki humor podniebny
pozdrówko MN