Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Oni

Odarci z godności, wiary, nadziei i miłości,
Nieludzie żrący trawę, liście
jak zwięrzęta, odczłowieczeni,
zrelifikowani- bez serca, bez współczucia
do krzywd i śmierci nawykli,
Nie widzieli ludzi i nie czuli smutku,
Nie myśleli- Oni nie płakali....
Ale ostatnie człowiecze odruchy,
na dnie ich dusz zostały,
Kłamstwo- dowodem litości,
śmierć i ból- codziennością.
Dym, gaz, kula, sznur,
tak pękla cinka nitka żywota wielu,
Zerwały się więzy rodzinne:
Ojciec zabił syna,
Syn okłamał i na śmieść wydał ojca,
Matka wyrzekła się dziecka -
za kilka dni wegetacji.
A teraz świat o nich zapomniał,
zapomniał o ich życiu,
Pamięta jednak ich śmierć,
pamieta ich śmieć,
Ku przestrodze......

Opublikowano

a szanowna autorka do klasy chodzi z niejaką Czarną perłą ?:>. nie da się tego czytać. zaprawdę powiadam ci nie męcz ludzi; zbieraj znaczki, hoduj króliki, ale na boga nie pisz jeszcze przynajmniej przez rok. serdeczności

Opublikowano

Szanowna autorka do szkoły już nie chodzi....pisze od dawna (od gimnazjum). Wybrała na debiut w serwisie wiesz, który zeprał kilka pozytywnych opini. Wiesz nawiązyjacy do powiadań Tadeusza Borowskiego...no dobra, erotyki wychodzą mi lepiej, ale ten wiesz...coż..trzeba go zrozumieć...pozdrawiam...

Opublikowano

ok, wypiszę ci słabe fragmenty:

Odarci z godności, wiary, nadziei i miłości,
Nieludzie żrący trawę, liście
jak zwięrzęta, odczłowieczeni,
zrelifikowani- bez serca, bez współczucia
do krzywd i śmierci nawykli,
Nie widzieli ludzi i nie czuli smutku,
Nie myśleli- Oni nie płakali....
Ale ostatnie człowiecze odruchy,
na dnie ich dusz zostały,
Kłamstwo- dowodem litości,
śmierć i ból- codziennością.
Dym, gaz, kula, sznur,
tak pękla cinka nitka żywota wielu,
Zerwały się więzy rodzinne:
Ojciec zabił syna,
Syn okłamał i na śmieść wydał ojca,
Matka wyrzekła się dziecka -
za kilka dni wegetacji.
A teraz świat o nich zapomniał,
zapomniał o ich życiu,
Pamięta jednak ich śmierć,
pamieta ich śmieć,
Ku przestrodze......

i nie ma tu ironii, wierszyk jest naprawdę kiepski

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...