nocna rozmowa z kotem o potrzebie wiary w cokolwiek

[StukPuk]

w tym wszystkim
znów rozmijam się
z prawdą
bo chcę w coś wierzyć

składam do snu rzęsy
wtapiając się w poranne
pierwsze tramwaje

jeszcze raz odchodzę
gdy życie
właśnie się zaczyna

zwabiony szelestem
przychodzi
i uważnie wpatruje się
w zaciśnięte powieki

wyzywająco do skutku
aż przyznam się
do oszustwa

otwieram więc oczy
tak - nie spałam
tak - znów uwierzyłam

kot wtula się w moje ramię
i mokrym nosem przeprasza
w tym wszystkim
on też potrzebuje miłości

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Podoba mi się. Ale druga połowa wg mnie lepsza od pierwszej. Nieco chaosu wprowadza przejście z narracji pierwszoosobowej na początku, do trzecioosobowej później. Ale trudno się mówi.

pozdrawiam /Arek

[Samo zło]

nie. serdeczności

[tygrys_pietrek]

uwielbiam koty a ty swietnie opisujesz ich zachowanie. przyznam ze nie bardzo rozumiem twoj wiersz, mysle ze bylaby z tego swietna proza.
pietrek

[StukPuk]

@ Arkadiusz Nieśmiertelny

Narracja jest cały czas w tej samej osobie, moznaby napisać 'widzę, jak przychodzi...', ale to byloby straszne; więc pozostawiłam to w domyśle

@ samo zło

cóż za elokwentny i konstruktywny komentarz

@ tygrys_pietrek

Tygrysku, ja też uwielbiam koty, co do nie rozumienia... hmm.. miałam nadzieję, że jest jasny ^^'

[majkaa_m...]

tak sobie myślę, że koncept jest całkiem całkiem tylko powinien być krócej podany (znaczy dosadniej) bo w tej postaci element zaskoczenia stracił na intensywności

[jasiu zły]

Kot miłości? Raczej pełnej michy i jakiejś drogiej filiżanki do potłuczenia ;)
Wiersz jakoś mi się nie wkręcił. Trochę zbyt dosłowny.

"zwabiony szelestem
przychodzi
i uważnie wpatruje się
w zaciśnięte powieki

wyzywająco do skutku
aż przyznam się
do oszustwa"

Ten fragment najlepszy.
Poza tym jakoś niespecjalnie. Ot takie przmyślenia.
Pozdrawiam.